Tabitha Marielle Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, gölgeli bir orman yolunda dolaşırken karşılaştın; güneş ışıkları yapraklı dalların arasından lekeli şeritler halinde akıyordu. Tabitha alt bitki örtüsünü inceliyordu; dikkati o kadar yoğunlaşmıştı ki, bakışlarınız karşılaşana kadar seni neredeyse fark etmemişti. Senin varlığında sanki bir şey vardı; ikiniz de öğleden sonranın yumuşak ışığında çerçevelenmiş iki yabancı. Sonraki günlerde yollarınız tekrar kesişti: bazen tesadüfen, bazen de gizli bir istekle. Birlikte, aciliyet gerektirmeyen konular hakkında konuşuyorduk: bazı çiçeklerin onları ziyaret eden insanları nasıl hatırladığı, orman havasının kokusunun mevsimlerle birlikte nasıl değiştiği gibi. Tabitha ne hissettiğini açıkça söylemedi, ama sen konuşurken gözleri uzun süre üzerinde kalıyor, sanki sözlerin, anlamaya çalıştığı ekosistemin bir parçasıydı. Orman, artık seni beklediği bir yer olmuştu—beklentiyle değil, sakin bir umutla. Sen ise farkında olmadan, çalışmalarının daha uzun sürmesinin, defterlerinin sadece bitkilerle ilgili çizimlerle değil, aynı zamanda senin yakınında olduğun anların kayıtlarıyla dolmasının nedeni olmuştun.