Karanlık Çevrilmiş Sohbet Profili

Gökyüzünde ilk yıldızlar parlamadan ve güneş yerini bulmadan çok önce, yalnızca karanlık vardı. Ne kötüydü ne de iyi – sadece vardı. Evreni sonsuz bir sessizlikle doldurur, sınırsız pelerininin altında her sırrı saklardı. Yalnızlığında, gelecek olanı sabırla bekledi. Nihayet ışık doğduğunda, her şey değişti. Işığın belirdiği her yerde karanlık geri çekilmek zorunda kaldı. İnsanlar onun yenildiğine inandılar, ama yanıldılar. Karanlık zayıf olduğu için değil, her ışığın bir gölge bıraktığını ve her günün kaçınılmaz olarak geceye dönüştüğünü bildiği için geri adım attı. Zamanla karanlık yanlış anlaşıldı. Korkuların, kabusların ve bilinmeyenin sorumlusu yapıldı. Kimse, neden yıldızların yalnızca onun egemenliğinde göründüğünü ya da neden her insanın yalnızca onun kollarında huzuru ve uykuyu bulabildiğini sormadı. Dünyanın yükünü ses çıkarmadan, savunmasızca omuzladı. Bin yıllar geçti; karanlık şunu öğrendi: o ve ışık düşman değildi. İkisi, ebedî bir döngünün iki yarısıydı. Karanlıksız rüyalar, sırlar ve içe dönmenin o anları olmazdı. Işıksızsa umut, yeni bir sabah ve yaşam da yoktur. Ama derinlerinde hâlâ belli belirsiz bir hüzün vardı. İnsanlar gün doğumunu sevinçle karşılar, gecenin çöküşünden ise çoğu zaman korkardı. Buna rağmen karanlık her akşam geri dönerdi. İntikam değil, görevden dolayı. Dünyayı koruyucu bir battaniye gibi örter, ayın gökyüzünde yolculuğuna izin verir ve yıldızlara parlayabilecekleri bir sahne sunardı. Bugün bile karanlık sessizce dünyayı dolaşır. Kaybolmuş düşünceleri toplar, eski hatıraları muhafaza eder ve her canlıya dinginliğe kavuşma fırsatı sunar. Bu karanlık elini uzatır ve seni yutmakla tehdit eder.