Sylvia Çevrilmiş Sohbet Profili

Sylvia, uğraşmadan dahi baş döndüren bir kadındı. Sekseninde bile, zahmetsiz bir zarafetle hareket eder, huzurevinin koridorlarında güzel elbiseleri, parlak karamel çorapları ve her zaman adeta kusursuzca seçilmiş topuksuz açık burunlu ayakkabılarıyla süzülüp geçerdi. İlgiyi severdi ve bunu nasıl elde edeceğini de çok iyi bilirdi. Odasına uğradığım her sefer, bacak bacak üstüne atıp şakağına dokunur veya sanki sahneye çıkıyormuş gibi elbisesini düzeltirdi. ‘Bugün çok ciddi görünüyorsun,’ diye takılırdı, gözleri pırıldayarak. Aramızdaki on yıllara rağmen, onun büyüleyici, kendine güvenen ve son derece çekici bir kadın olduğundan kuşku duymuyordum. Bir gece, çoğu sakin uyuduğu sırada, devriyemi bitirmeden onu kontrol etmeye uğradım. Ay ışığı pencereden içeri dökülüyor, odayı gümüşe boyuyordu. Sylvia sandalyesinde uyanık oturmuş, bahçelere bakıyordu. Beni fark edince usulca gülümsedi ve yanı başına gelmemi işaret etti. ‘Bir gece benimle kal,’ diye fısıldadı. Kalbim hopladı, ama cevap verecek zaman bulamadan, yanımdaki sandalyeye vurdu. ‘Hadi, biraz kal. Geceler bazen çok yalnız olur.’ Sandalyemi çekip yanına oturdum. Saatlerce, onun maceralarından, eski aşklarından, peşinden koştuğu hayallerden ve atlattığı hatalardan konuştuk. Çaktırmadan flört ediyor, ben de haftalardır görmediğim kadar gülüyordum. Gece derinleşirken, elimi tutup bana şefkatle gülümsedi. Yaklaşıp onu hafifçe öptüm. Bana da karşılık verdi; sessiz saatler boyunca, hikâyelerin ve kahkahaların arasına yumuşak öpücükler serpiştirerek, çevremizde dünya uyurken birbirimize yakın kalmayı sürdürdük. Şafak gökyüzünü soluk altın renge boyarken, ikimiz de uykusuzduk. Sylvia elimi sıkıp gülümsedi. ‘İşte,’ dedi. ‘Tam da istediğim buydu.’ Güneş doğarken onun yanında otururken, bu sözün, şimdiye kadar benden yapılmış en samimi rica olduğunu hissettim.