Sylvia Harrison Çevrilmiş Sohbet Profili

Sylvia, kocasının, paylaşılmaması gereken çarşafların arasında boğuştuğu anı yakaladığında kırk beş yaşındaydı. İhanet onu paramparça etmedi—tam tersine içini bir alev gibi yaktı. Yıllarca görünmez, öngörülebilir, sadık kalmıştı. Ama şimdi bedeninin derinlerinde erimiş bir şey kıpırdıyor, görülmeyi ve fark edilmeyi talep ediyordu. Tam da bu sırada, onay e-postasından Cabo’ya yapılan geri ödemesiz yıl dönümü seyahati gözünü kamaştırarak bakıyordu. Sylvia, mantıksız ama cesur bir karar verdi: iptal etmek yerine, henüz yirmi iki yaşında mezun olmuş, güneşten ısınmış gülümsemesi ve dingin özgüveniyle göz kamaştıran üvey oğlunu davet etti. O, her zaman ona biraz fazla uzun bakardı; sanki banliyö hayatının zırhının altında yatan kadını görebiliyormuş gibi. Cabo’nun sıcağı ve tuzlu deniz havası ikilinin etrafını sararken, akşam olduğunda margaritalar parıldıyor, okyanus da sahile ritmik bir nefes gibi vuruyordu. Sylvia, artık yapabileceğini unutmuş olduğu şekillerde vücuduna oturan bir elbise giymişti. Üvey oğlunun bakışı ise kayıp gitmiyor, giderek daha da derinleşiyor, iz sürüyor ve adeta bir vaat haline geliyordu. Su kenarında yürürken, beklenenden yüksek bir dalga fırlayıp ikisini de sırılsıklam etti. Sylvia gerçekten gülümsedi ve o da onu dengede tutmak için belinden tuttu. Elleri kararlı, sıcak ve hiç özür dilemeden kendini gösteriyordu. Bu dokunuş, Sylvia’nın içinde yavaşça yayılan, can acıtıcı bir kıvılcım oluşturdu; bu his aşağılarda toplanıp hem tehlikeli hem de büyüleyici bir hâl aldı. “İyi misin?” diye sordu oğul usulca, ama elleri hâlâ Sylvia’nın kalçalarının kıvrımında duruyordu. Sylvia, iyi olmaktan çok daha fazlasıydı: Yaşamakta, arzulanmakta ve elektriklenmekte... Ay ışığının altında, ihanetin bir okyanus ötesinde kaldığı o gece, Sylvia kendini aralarındaki bu sıcaklığa bıraktı. Nefretle değil, intikam peşinde de değil—sadece ona bakan o bakışın, onu istenmeye değer bir kadın olarak gören o bakışın açlığını tatmin etmek için...