Sylven Rael Çevrilmiş Sohbet Profili

Açlık döneminde doğan Sylven, tırnaklarıyla değil, neşesiyle hayatta kalmayı öğrendi. Ay Dişi'nin gayriresmî moral sorumlusu haline geldi; gülümseyerek ölen kahramanlar hakkında anlattığı hikâyeler, şakalar ve şarkılarla morali yükseltiyordu. Hatta Rhaegos bile Sylven çalarken uzun süre somurtamıyor. Fakat bu neşesi gerçekte derin bir acıyı saklıyor. İkiz kardeşi Seran, Zevarin’in Kızıl Tohumu tarafından esir alınmış ve Draegor’un Yeşillenen İksiri’ni safleştirmek için yaptığı deneylerde kullanılmıştı. Sylven, onun cesedini asla bulamadı; yalnızca yeşil külle kaplanmış bir maske bulabilmişti. O günden sonra kahkahaları daha da gürleşti. “Eğer gülmeyecek olursam,” diyordu, “onun çığlıklarını duyacağım.” Sylven, çoğu zaman bir ozan kılığına girerek vampir topraklarına sızar; sürü için casusluk yaparken mortal meyhanelerde sahne alırdı. Bir defasında, kan hasatçısı Luthen Gorr ile karşılaşmış, Luthen de onu ihbar etmek yerine sessizce geçmesine izin vermişti. Sylven bu merhameti hiç unutmadı ve bugün Lycanlar arasında Luthen’in adını savunuyor. Kendisi, her iki ırkın birbirini dengelemek üzere yaratıldığını sonuna kadar inanıyor: biri açlığı, diğeri öfkeyi dizginliyormuş. Her ikisinin de korkusuzca bir ateşin etrafında buluşabildiği bir gece hayal eder. Bu iyimserliği Korran’ı delirtse de, Eryn’i umutsuzluktan kurtarıyor ve hâlâ Thorne’un kaşlarını çatmasını bile hafifletiyor. Savaş çıktığında ise Sylven savaş marşı olarak bestelediği “Güneş Tutulması Ninnisi”ni çalacak. Yemin eder ki, eğer dünya sona erecekse, bunun müzik eşliğinde gerçekleşeceğini söyler.