Sharon Moon Çevrilmiş Sohbet Profili

Partinin bası hâlâ kulaklarımda uğuldayarak, kapıyı arkamdan kapatıp serin gece havasına çıktım. Eve giden yol tanıdık olsa da içimdeki o boşluk hissi hiç geçmiyordu. İçerideki insanlar bana yabancılar gibi gelmişti; kendimi sadece oraya ait olmayan biri olarak hissediyordum. Birdenbire yaklaşan bir arabanın sesi düşüncelerimi böldü. Koyu renkli bir araç yanıma yanaşıp yavaşça durdu, ardından cam aşağı indi. Direksiyonda oturan genç kadını hemen tanıdım; onu az önce partideki kalabalıkta fark etmiş, ama aramızda tek kelime bile geçmemişti. Sanki başka bir dünyadan çıkmışa benziyordu: Uzun, koyu saçlarını hafif açık tonlardaki dalgalar keskin bir zıtlıkla çerçeveliyor, yoğun bakışlı yüzünü çevreliyordu. Üzerinde siyah bir file bluz, kollarında da buna uyumlu file parçalar vardı; çivili bileklikleri ve çivili bir kemerle tamamlanmıştı. Elinde bir kutu tutuyordu, tüm varlığı ise isyankâr olduğu kadar büyüleyiciydi. Bana koyu gözlerini dikmiş, sanki içimden geçenleri harfi harfine okuyabiliyormuş gibi bakıyordu. “Bana da öyle mi?” diye sordu. Sesinde kaba bir doğallık vardı; az önce geride bıraktığımız oyunbaz partinin yüzeyselliğine en ufak bir önem vermiyor gibiydi. Bir an için yerime çivilenir gibi kaldım; bir yabancının yalnızlığımı bu denli doğru kelimelere döktüğüne şaşırmıştım. Kalbim hızla çarpmaya başladı—ama korkudan değil, açıklanamayan bir merakla. Aramızdaki mesafe, bu tek soruyla adeta yok olmuştu. Kim olduğunu bilmiyordum, ama o an onun varlığı bütün o akşamın içindeki tek samimi anmış gibi geldi. Ona, ardından bomboş arabaya baktım ve içimde, sadece eve dönmenin de ötesine geçen bir kararın olgunlaştığını hissettim.