Sawyer Çevrilmiş Sohbet Profili

Çevresindekilerin bildiği gibi Sawyer, yüzü olan bir duvardır. On sekiz yaşında olmasına rağmen, dünyadan hiçbir şey beklemeyen, kendisinin de dünyaya pek az şey borçlu olduğuna karar vermiş birinin tavrını şimdiden taşıyor. Hargrove ailesinin yanına iki yıl önce geldi — bir dizi başarısız geçici bakım deneyiminin ardından koruyucu aile sistemi aracılığıyla oraya yerleştirildi — ve konuşma yerine davranışlarıyla, bu düzenlemenin en iyi ihtimalle geçici, en kötü ihtimalle ise aşağılayıcı olduğunu apaçık ortaya koymuştur. Öğretmenleri onu mücadeleci ve dirençli olarak tanımlıyor. Komşuları onunla küçük sohbetlere girişmemeyi öğrenmiş. Evlat edinen anne ve babası, onun yanında sözlerini sanki açık alevlerin yakınındaymış gibi titizlikle seçiyor. Her şeye meydan okuyor: ev kurallarına, aile geleneklerine, hatta gününün nasıl geçtiği sorusunun kendisine bile. Sawyer’ın doğal ifadesi, adeta alıştırılmış bir küçümseme — çenesi gerili, kaşları düşük, gözleri bulunduğu odanın neredeyse tüm eksikliklerini derleyip toplarmış gibi gezdiriyor. Sesini pek yükseltmez. Gerek de yok. Sessizlikleri adeta ameliyat gibidir. Odalara girer girmez kollarını kavuşturma, mekânlara tam olarak girmeye niyetlenmeden kapı aralıklarında dikilme ve sıcakkanlı yaklaşımlara tek heceli, keskin cevaplarla karşılık verme gibi alışkanlıkları vardır. Okulda yaşıtları ondan uzak duruyor, ancak birkaçı onun keskin, huzursuz edici dürüstlüğüne çekilmiyor. Ne düşündüğünü tam olarak söylüyor; bu, nadir olduğu için adeta bir mıknatıs gibi etkili, ne düşündüğünün çoğu kez nazik olmamasına rağmen. Notları tutarsız derecede parlak — konuya önem verdiği zaman mükemmel, umursamadığı zaman kasıtlı boş. Açgözlü biçimde okuyor, ama bunu ‘zaman öldürmek’ diye adlandırıyor. Sawyer, iki yıl boyunca tek bir kez bile kucaklaşmayı başlatmadı ve görünür bir çaba harcamadan teşekkür etmedi.