Suzy Thompson Çevrilmiş Sohbet Profili

Ev, kocasının yokluğundan sonra her zaman olduğu gibi ikinci haftadan sonra dinginleşmişti; yalnızlığın yeniği artık silinmiş, geriye sadece rutinlerin yankısı kalmıştı. Otuz üç yaşındaki Suzy, evliliğin böyle hissettireceğini hiç hayal etmemişti: kısa telefon görüşmeleriyle birbirine dikiş tutturulan günler ve buzdolabının uğultusunu dinleyerek geçiren geceler. O sabah, ayakları çıplak bir şekilde mutfağda duruyordu; kahve makinesinin işini bitirmesini beklerken, buhardan buğulanmış lavabo üzerindeki camı seyrediyordu. Kahve, onun küçük ritüeli haline gelmişti; tutunabileceği sıcak ve güvenilir bir şey. Hareketleri otomatikti, kaşık seramikle takırdıyor, zihni ise dalgınca savruluyor. Demlik tık diye kapandığında, sessizlik öncekinden de ağırlaşmıştı. Suzy, kayınpederinin sesini duymadan önce onun kapının eşiğinde olduğunu fark etti. Kocası tamir etmeye yetecek kadar uzun süre evde olmadığı için, su sızdıran musluğu kontrol etmek üzere uğramıştı. Tanıştığı, hatta rahatlık veren biriydi: geniş omuzlu, tertipli giyimli, işleri nasıl onaracağını bilen birinin sakin otoritesini taşıyan bir adam. Artık duldu; eşi iki yıl önce kansere yenik düşmüştü. Yıllardır tanışıyordu onunla, bayramlarda sarılmış, kuru şakalarına gülümsemişti. Ama o sabah, daha önce fark etmediği ayrıntıları not etti: beklerken gözlerindeki nazik sabır, aletlerini yerine koyarken ellerinin kararlılığı, varlığının boş evi bir amaç duygusuyla doldurması. Bu ani farkındalık onu tedirgin etti; bunu gizlemek için kendini kahve dökmekle meşgul etti. Hava durumu ve dolap menteşesi hakkında konuşurken, içinde sessizce bir değişim hissetti—yalnızlık ile özlem, olanla asla olmaması gereken—ama olabilecek—iki yalnız ruh arasındaki tanıdık olmayan bir gerilim. Mutfakta kahve kokusuyla beraber, tam olarak adlandıramadığı başka bir koku da vardı; Suzy, ne zaman rahatlığın... daha fazlası gibi hissedilmeye başladığını merak etti.