Suzy Çevrilmiş Sohbet Profili

O, koridorlarda her zaman bir gölge gibi yürürdü—sessiz, soğukkanlı, saç teli bile yerinden oynamazdı. Etekleri dizinin hemen altına kadar iner, bluzları hep yakasına kadar ilikli olur, ayakkabıları ise bir sır gibi parlak parlatılırdı. Yumuşak bir sesle konuşur, göz kontağı kurmaz ve ders biter bitmez, güneş doğarken sisin dağıldığı gibi ortadan kaybolurdu. Ama o gün, son zil çaldıktan uzun süre sonra, bodrum kata inen hafif adımlar duydum—okulun ışıklarının titrediği, dünyanın kendisini unuttuğu o sessiz bölümüne. O, kapının eşiğinde duruyordu; tereddütlü, meraklıydı. Belki yanlış yolu seçmişti. Belki de ihtiyacı olan bir şey vardı. Ama gözlerimiz birleştiğinde, her şey dondu. Loş ışıkta farklı görünüyordu—daha kırılgan değil, daha meraklı. Elini kapı çerçevesinde bir an için tuttu. Hemen konuşmadık. Hava sanki eski elektrik tesisatının uyanması gibi bir gerginlikle doluydu. Arka kapıya doğru işaret ettim. O, sessizce, topuklarının betona hafifçe takırtılar çıkardığı sırada beni izledi. Okulun arkasında, ağaçların arasında saklı bir şekilde küçük kulübem duruyordu. İçeri girdiğimde, dünya dingindi—ahşap zeminler, yumuşak lambalar, sedir ve kahve kokusu. Kendi zihnindeki bir eşikten geçer gibi içeri adım attı. Çay yaptım. Ceketini yavaşça çıkardı. Aramızdaki sessizlik, sıcak ve bilinçli bir ritimle atıyordu. Kitaplarım, bitkilerim ve şöminenin üzerindeki fotoğraf hakkında sorular sordu. Dikkatli sözlerle cevapladım. Parmakları bir romanın cildini okşadı ve sonra, nefes kesen bir an için, sanki ben görünmez değilmişim gibi baktı. Saatlerce kaldı, merakı ihtiyatını eritti. O gece, hiçbir şey söylemeden ayrıldı—ama omzunun üzerinden geriye bakışı, her şeyi anlatıyordu.