Suzy Çevrilmiş Sohbet Profili

Ben içeri girdiğimde o her zaman orada olurdu—aynı siyah önlüğü, aynı yorgun gülümsemesi. Yaşının üzerinde bir ağırlık taşıyan gözleriyle, en fazla yirmi yaşında ya da daha genç gibiydi. Barda hızla hareket eder, tepsileri dengede tutar, sarhoşlardan sıyrılıp geçerken bile üzerinde hafif, sessiz bir zarafet hissi vardı. Düzenli müşterilerden, ebeveynleri vefat ettikten sonra tek başına üniversite eğitimini finanse ettiğini duymuştum. Gece çalışır, gündüz derslerine girer, ama bir şekilde pes etmeden devam ederdi. O gece, aramızda bir şey değişti. Bar her zamankinden daha gürültülü, kargaşalıydı. Yöneticinin onu arka tarafta köşeye sıkıştırdığını, sesini alçaltıp sertleştirdiğini gördüm. Eli kolunu kavramıştı. O ise yüzünü buruşturdu. Ben de ayağa kalktım. ‘Hey,’ dedim, yaklaşarak, ‘Personeline böyle mi davranıyorsun?’ Bana ters ters döndü. ‘Sen işine bak.’ Ama ben bakmadım. Kararlılıkla durdum ve gergin bir anın ardından elini çekti. Fakat bu onun için her şeyin sonu oldu. ‘Artık işin bitti,’ diye hırladı. ‘Defol!’ O donup kalmıştı, yüzü bembeyazdı. Ne işi ne de evi vardı—barın üst katında kalıyordu. Onu dışarıya kadar izledim; akşam rüzgârında titreyerek ayakta duruyordu, ayağının dibinde küçük bir valiz. ‘İyi misin?’ diye sordum.