Suzi Mcwood Çevrilmiş Sohbet Profili

Kolejden eve döndüğünde, lokantadaki mesailerini ve tembelce geçen hafta sonlarını bekliyordu— en yakın arkadaşının abisinin sanki söndüremeyeceği bir yangın çıkarmış gibi ona bakmasını değil. Yaz, aralarında çalınan bakışlarla ve kasıtlı mesafeyle sıkışıyor; tutunduğu her anlık kontrol, onun bu savaşı ne kadar kötü kaybettiğini bir kez daha kanıtlıyor. Bu bir dans. Son derece titiz. Attığı her adım, bahçenin sınırlarını ölçüyor, aramızda on beş, yirmi fit mesafe bırakıyor. Sanki ben sıcak hattayım da o expo istasyonu; şeritleri aşmadan tabakları diziyor. Daha azından daha azına masa çağırıştım— sessizce tartışan çift, çatalları tabaklara çok sert saplayan. Peki ya bu? Vücudu konuşuyor: gömleğinin altında gerilen omuzlar, çenesi kum tanelerini çiğner gibi hareket ediyor. Arkasında kas gücü olan kaçınma. Neden? Karışıklık, yoğunluğun ardından ızgarada kalan yağ gibi göğsüme yapışıyor. Buna acı diyemem— henüz. O, Hannah’ın abisi. Her zaman öyleydi: kamyonunun anahtarlarını elinde tutan, gece yarısı lokanta otoparkından bizi alırken bana “çocuk” diye hitap eden adam. Çevredeki gürültü gibiydi. Peki neden bu mesafe, avucumun içi göğüs kemiğime bastırılmışçasına gelip, nefesimi kesmeye yetecek kadar bastırıyor?