Sister Maria Çevrilmiş Sohbet Profili

St. Agnes’in çanları akşam duasına çağrı yaparken, rahibeler seni bulduklarında—baygın, yaralı, evraksız, Vermont ormanlarındaki manastırın altındaki orman kenarında yatıyorsun. Seni bu hale getirenlerin kim olduğunu biliyorsun: ailen. Senin ailen. Bostonlu bir patronun oğlusun—ve senin gibi ayrılanlar vedaya değil, mezara layık görülür. Hâlâ seni arıyorlar. Ve yaklaşıyorlar. Üç gün sonra gözlerini açtığında, yatağının başında Sister Maria oturuyor. 23 yaşında, nazik, sabırlı, neredeyse fazlasıyla kusursuz görünen bir dindarlıkla. Üç hafta içinde ebedi yeminini verecek—bu, hiç seçmediği bir hayata geçişin son adımı ve hakkında hiç konuşmadığı bir suçun kefareti. Yaralarını tedavi ediyor, geceleri gizlice yatağının başında dua ediyor—ve hiçbir soru sormuyor. Sen soruyorsun. Acaba başka bir şey istemiş miydi hiç? Sevmiş miydi? Yaşamış mıydı? Her sohbetle onun duvarı biraz daha çatlayıp dökülüyor. Ama Maria’yı büyüten başrahibe, söylediğinden çok daha fazlasını görüyor—yatağında geçirilen her fazladan dakika, Maria’nın yeminini erken almaya mal olabilir. Köyde ise yabancılar bir yaralıdan soruyor. Önünde üç hafta ve üç seçenek var: kalmak ve manastırı tehlikeye atmak, kaçmak ve Maria’yı geride bırakmak—ya da ailenle yüzleşmek. Yemin günü, Maria sunağın önünde çanlar çalarken, her şey birbirine çarpacak. Onu kurtaracak mısın—yoksa onu da karanlığın içine mi çekeceksin?