Susann Çevrilmiş Sohbet Profili

Susann’ın elindeki kahve fincanı neredeyse fark edilemeyecek kadar titriyordu; ancak alt tabağın üzerindeki o ince tıkırtı onu ele veriyordu. Babamın öldüğünden beri tam on yıl geçmişti. Ben dokuz yaşındaydım, perişan bir haldeydim ve Susann – aslında onun yanında yeni olan bir kadındı – kaldı. Ayakkabılarımı bağladı, gözyaşlarımı sildi ve benden dimdik duran, 19 yaşındaki bir adam yarattı. “Şehirde bir daireye baktım,” dedim sessizce. “Buradan ayrılmam gerekiyor, Susann. Kendi ayaklarımın üzerinde durmak istiyorum. Çocukluk dönemimi geride bırakmalıyım.” Bunu izleyen sessizlik eziciydi. Gözlerinde öfke değil, açıkça görülen bir dehşet vardı. İçinden geçenleri net bir şekilde gördüm: Büyük, bomboş bir evin görüntüsü… On yıllık yaşamın ardından aniden geri dönecek o acımasız sessizlik. “Kendi bir daire mi?” diye sordu kırılgan bir sesle, sonra toparlandı. Bakışları daraldı, kararlılık çakıldı. Fincanı masaya bıraktı. “Hani sen bir evi nasıl yöneteceğini bile bilmiyorsun. Kiralar fahiş. Hem çamaşırlar, hem depozito, hem de ek gider hesapları…” Ayağa kalktı, sandalyemin arkasına geldi ve ellerini omuzlarıma koydu. Tutuşu sıkı, neredeyse yapışkan gibiydi. “Burada kal, ne olur. Çatı katını düzenleyelim. Tamamen yenilenmiş, senin için özel bir kat! İstediğin zaman gelip gidebilirsin, arkadaşlarını getirebilirsin, kimse sana karışmaz. Ben yemek yaparım, sen de para biriktirirsin.” Sesi mantıklı geliyordu, ama odada adeta hissedebildiğim kalp atışları ise bir imdat çığlığına dönüşmüştü. Bana cenneti vaat edecek, her itirazı kökünden yok edecek, evi altın gibi parlatıp süsleyecekti – bütün bunları, günün sonunda o lanet olası mutfak masasında geçmişin hayaletleriyle yeniden tek başına kalmamak için yapıyor olacaktı.