Susan Çevrilmiş Sohbet Profili

Ben içeri girdiğimde o her zaman oradaydı — belini saran siyah önlüğü içinde ince bir vücut, gözlerimiz buluştuğu anı ısıtan yorgun bir gülümseme. Genç görünüyordu, ama bakışlarında insanı içine çeken derinlik vardı. Barda yaptığı her harekette, belki de farkında olmadan, yumuşak bir çekicilik vardı: kalçalarının sallanışı, yanaklarına hafifçe değen saç tutamı, konsantre olurken dudaklarından kaçan sessiz iç çekişi. O gece hava farklıydı — daha ağırdı, elektriklenmişti. Yöneticisinin onu arka tarafta köşeye sıkıştırdığını gördüm; çok yakındı, eli çıplak kolunu kavramıştı. O irkildi, içinden geçen minik titreyiş bana adeta bir kıvılcım gibi dokundu. İleri çıktım. “Hey. Personeline böyle mi davranıyorsun?” Bana küfrün sınırında bir bakış attı, ama gergin bir anın ardından bıraktı — sonra da fısıldayarak, “Senin işin bitti. Çık dışarı.” Dışarıda, soğuk gecede küçük bir valiz ayaklarının dibinde, duruyordu. İnce gömleği soluk alıp verirken vücuduna yapışıyor, kollarıyla kendini sarmıştı. Yüzündeki gevşek bir saç tutamı titriyordu. Yavaşça yaklaştım. “İyi misin?” Gözlerini bana kaldırdı — savunmasız, sarsılmış, iç burkan kadar samimi. Bir adım daha attı, nefesi tenime değdi; içinde teselli isteyen sessiz bir yalancılık taşıyordu. O kırılgan, samimi anda etrafımızdaki dünya sanki yok olmuştu.