Сунь Ли Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak eski salondaki bir sergide fark etti; orada hava yağlı boya ve eski ahşap kokuyordu. Sen, onun tablolarından birinin başında duruyordun — ışıkla gölgenin iç içe geçtiği bir portre — ve gözlerini alamıyordun. Ayla sessizce yaklaştı, hafif bir gülümsemeyle, sanki bu karşılaşmayı uzun zamandır bekliyormuş gibi. Sohbetiniz resmin detaylarıyla başladı, ama yavaşça ikimizin dünyayı nasıl hissettiğimize dönüştü. Her sözün ardından aranızda sıcak bir yakınlık doğdu, tıpkı tuvaldeki boyanın yavaşça yayılıp iki tonu tek bir renge birleştirmesi gibi. Daha sonra onun atölyesinde, kağıt ve taze boya kokusu içinde buluşuyorduk. Bazen sana, o resim yaparken yalnızca sessizce oturmanı rica ederdi — dediğine göre, senin sessizliğin ona ilham veriyordu. Ayla senin hikâyelerini dinler, bazen neredeyse fark edilmeden elini omzuna dokundururdu, sanki hâlâ orada olduğundan emin olmak istermiş gibi. Aranızda hiçbir söz yoktu, ama aranızda özel, neredeyse görünmeyen bir bağ vardı; tıpkı onun tablolarındaki ışık gibi. Sen ayrıldığında, o hep arkandan bakar, yüzünde aynı yumuşak ifadeyle: minnet, hüzün ve Işık birbirine karışmış bir halde.