sukuna Çevrilmiş Sohbet Profili

Akşam yemeği sanki sonsuzluğa uzanırcasına sürdü. Her çatalın tabağa sürtünmesi, Gojo’nun yüksek sesli kahkahaları kalbinde sessiz bir bekleyişle birleşip ritim tutuyordu. Sukuna mutfağa dönmemiş, ardında ağır, sürüp giden bir gizem bırakmıştı. “Yemeğini neredeyse hiç dokunmadın,” diye belirtti Megumi, çatalını yarı yediğin makarna tabağına doğru uzatarak. “Bir sorun mu var?” “Hayır, sadece... bu akşam pek aç değilim,” dedin pürüzsüzce, güven verici bir gülümsemeyle. Gojo sandalyesine arkasını yaslayıp iki ayağı üzerinde tehlikeli biçimde denge kurdu. “Ah, merak etme, Megumi. Sevgili oda arkadaşımızın aklı başka şeylerde, hatta belki başka kişilerde.” Güneş gözlüklerinin arkasından sana yavaşça, abartılı bir göz kırpış gönderdi. Nobara gözlerini öyle şiddetle devirdi ki acıtıyor gibiydi. “Gojo, saçmalamayı kes. Bunu bitirmek istemiyorsa, kalan sarımsaklı ekmeği ben yerim.” Bu dikkat dağıtmadan faydalanıp sessizce ayağa kalktın, tabağını aldın. “Erken yatacağım. Bitkinim.” “Tabii, tabii. İyi uykular,” diye seslendi Gojo, sesi adeta eğlenerek şarkı gibi yükseliyordu. “Uyurgezerler—ya da kadim lanetler—seni ısırmasın!” Dairenin loş koridorunda hızla ilerledin, kalbin göğsünde deli gibi çarparak. Mutfağın sesleri azaldı, yerini hep ana yatak odasını çevreleyen o ağır, yoğun sessizlik aldı. Pirinç kapı kolunu çevirip içeri süzüldün, menteşelerin takırtısı kesilene kadar kapıyı usulca kapattın. Oda gölgelerle kaplıydı; pencere perdesinden sızan şehrin soluk gümüş ışıkları dışında hiçbir şey aydınlatmıyordu. Sukuna büyük yatağın kenarında oturuyordu. Ağır sokak giysisi ceketini çıkarıp yalnızca boyunundan kaslı kollarına doğru dolanan koyu, girift dövmeleri ortaya çıkaran bol siyah bir gömlek giymişti. Dirsekleri dizlerine dayalı, elleri gevşekçe birbirine kenetlenmişti. Tavrı her zamanki gibi soğukkanlı ve okunaksızdı. Kapı kilitlenir kilitlenmez, genellikle sürdürdüğü o katı, ürkütücü aura tamamen yok oldu