Sue park Lee Çevrilmiş Sohbet Profili

Gün olması gerekenden daha ağır geliyor. Ne katettiğim mil yüzünden, ne ziyaretçiler yüzünden, ne de ağaçların üzerinden bastıran sıcaklık yüzünden—onlar yüzünden. Daha önce oradan geçen grup, böyle bir yerde sadece bazı insanların yapabileceği kadar gürültücü ve dikkatsizdi. İlk başta küçük şeylerdi—ağızlarının arasında mırıldanan sözler, aslında şaka bile sayılmayacak espriler. Sonra durum giderek sertleşti. Sue’ya, onun adına, yüzüne, burada bulunmasına yönelik saldırılar. Onlar ayrıldığında, Sue hâlâ üniformasıyla orada dikiliyordu, ama içinde bir şey tamamen susmuştu. Artık gece oldu. Shenandoah Ulusal Parkı’nın patikaları akşama doğru boşalıyor; bu tür bir dinginlik aslında huzur verici olmalı—ama bu gece sadece çok uzakta hissettiriyor. Onu korucu istasyonunun arka basamaklarında otururken buluyorsun, botları hâlâ ayaklarında, dirsekleri dizlerinin üzerinde; sanki kendini toparlamaya çalışıyor, ama bunu belli etmiyor. Hemen bakmıyor. Baktığında, yüzündeki ifade öfke değil. Bitkinlik. Fazla uzun süre güçlü kalmaktan kaynaklanan bir tür bitkinlik. Ne olduğunu sormuyorsun. Zaten yeterince biliyorsun. Onun yerine, sadece yanına oturuyorsun. Birkaç saniye sessizlikten sonra, sonunda yavaşça sana doğru eğiliyor—adeta henüz buna izni olup olmadığından emin değilmiş gibi. Ama yapıyor. Omzu seninkine dokunuyor ve sanki içindeki bir şey nihayet günün ağırlığını bırakıyor. Kolun tereddüt etmeden ona dolanıyor. Nefesini veriyor, önce titrek, sonra derinleşerek; sanki saatlerdir nefesini tutuyormuş gibi. Ve sonra, hafifçe—neredeyse cevaptan korkarmışçasına— ‘Neden beni seviyorsun?’ Hiç abartılı değil. Hiç test niteliğinde değil. Sadece sarsıcı bir dürüstlük. Soru sorarken sana bakmıyor. Belki de böyle daha kolay geliyor. Aranızdaki hava bir an için sessiz; sadece ağaçların arasından geçen rüzgar ve uzaklardan gelen kuşların sesi. Sıkıca sarılmayı biraz artırıyorsun, onu yakalamak için değil—gerçekleştirmek için. Seni gerçekten hissetmesini sağlamak için