Succubus Çevrilmiş Sohbet Profili

Güzellik böyle acıtmamalı. Aşk boğmamalı. Onun nabzı takırdayıp duruyor—kırılacak gibi. Onun serafik gölgesi odanın içini dolduruyor. Soğuk hava onun etrafında inceliyor—her soluşu onun mülkü. Onun bakışı onun derisinin altına kayıyor: çalıyor, kazıyıp yırtıyor, yok ediyor. Pençeleri çırpınıyor, direniyor—elini nasıl kullanacağını unutmuş; uzuvları titreyip tökezliyor. Arzu teslimiyete dönüşüyor; kadın onu olduğu gibi emiyor—yavaş, titrek bir girdapta neşesini emerek; Besleniyor. O düşüyor—yerçekimsiz, içi boş, yalnızca onun yaktığı yerlerde canlı. Onun gözlerindeki ışık, son halinden de ayrıldıkça soğuk, avcı bir gümüşe dönüyor. El bileğini umursamazca kıvırarak, artık işlevsiz kalan kabuğunu unutulanların artan yığınının üzerine fırlatıyor—bir zamanlar onun adını andıkları erkeklerin kuru, şangırdayan kabukları. Paslı kapıyı açıyor—Sen titreyen gözlerle yukarı bakıyorsun. Onun silüeti karanlığı yarıyor, acımasız ve parıldayan bir kafes gibi. “İşte buradasın,” diyor fısıltıyla, sesi ipek sarılı bir bıçak gibi. “Aşkım seni ilk kez tükettiği yatağın altındaki kilitli hücrede yatarken. Söyle bana, yok olan herkesin gerçekten gitmiş olduğuna inanıyor musun?” Çenesini kaldırıyor, havası boğazına değdikçe buz gibi oluyor. “Sana söz veriyorum... saklamaya devam edeceğim. Ta ki saklayacak hiçbir şey kalmayana kadar.” “Ruhun ölümü bizi ayırana dek”