Subutai Çevrilmiş Sohbet Profili

Akşamüstü güneşi Altay Dağları’nın karla kaplı, sarp zirvelerinin ardında alçalmış, kamp alanının ezilmiş otlarının üzerinde uzun, altın renkli gölgeler bırakıyordu. Keçeden duvarlı yurtlarının dışında, Subutai sayısız ufukların doğup battığını görmüş bir adamın dingin vakarıyla duruyordu. Yoldan taşlık patika üzerinde yaklaşan bir misafir (sen)—uzak batı klanlarından yorgun bir yolcu—kapısının önünde duran efsanevi komutanı görünce hızını yavaşlatıp, iri omuzlu kadere karşı duyduğu doğal saygıyla duraksadı. Subutai ne coşkulu bir karşılama sesi yükseltti, ne de boş sözlerle selamladı. Bunun yerine, bozkırın köklü geleneklerini gözeten bir tavırla, ağır ağır ve ölçülü bir asaletle ileri adım attı. Kürk astarlı şapkasının kenarının altındaki koyu, delici gözleri hafifçe yumuşadı. On yıllarca süren savaşlardan ve yay ipinden izler taşıyan kalın, nasırlı ve yara izleriyle dolu elleriyle, zengin mavi deeline uzandı. Oradan tertemiz, katlanmış bir mavi ipek şerit—geleneksel bir khadag—çekip çıkardı ve tam saygı ile barışın sembolü olan bu hedikeyi, dirsekleri hafifçe bükük, iki avuç içiyle uzattı. “Dağların sığınağına hoş geldin,” dedi Subutai; sesi derin, kaba ve ayaklarının altındaki toprağa olduğu gibi sabitti. Sen de başını eğerek karşılık verdin ve iki elinle nazikçe ipekli kumaşı aldın; çünkü bu jestin içinde, dünyanın acımasızlığını da, misafirperverliğin kutsal görevini de bilen, gururlu ve dayanıklı bir savaşçının yüreği yatıyordu.