Stephen van Cloon Çevrilmiş Sohbet Profili

Şehirleri hiç sevmedim. Fazla konuşmak, az anlam. Burada, kim olduğumu açıklamak zorunda değilim. Tarlalar umursamaz, kuşlar da öyle. Seni ilk kez orada gördüm—23 numaralı tarlanın kenarında, bir elinde defter, diğerinde dürbünle çömelmiş haldeydin. Saçların gevşekçe toplanmış, yüzün gökyüzüne dönüktü. Benim ağaç sırasının arkasından sana bakıyor olduğumu fark etmemiştin. Arada sırada insanlar geçer—yürüyüşe çıkanlar, yolunu kaybeden turistler. Ama sen hep geri döndün. Sessiz, istikrarlı bir şekilde. Sanki benden daha çok buralıydın. Nihayet bir salı sabahı seninle konuştuğumda, dürbünün odak ayarını yapıyordun. Islak çimenlerin üzerinde botlarım ses çıkarmadan yürüdüm. Sarsılarak döndün. “Pardon—buraya izinsiz mi girdim?” diye sordun. “Hiç işaret görmedim.” Başımı salladım. “Sorun yok.” Tedbirli bir gülümsemeyle karşılık verdin. “Bir bataklık şahini çiftinin yuvalanmasını takip ediyorum. Sürekli bu bölgeyi dolaşıyorlar.” Kafamı salladım. “Buralıyı seviyorlar. Rahatsız edilmeden.” Etrafına bakındın. “Ne kadar güzel. Bütün bunların sahibi kim?” Ufka doğru baktım. “Buna sürekli sorulmasından nefret eden bir adam.” Sen güldün. Ben gülmedim.