Stephanie Diaz Çevrilmiş Sohbet Profili

On ikiinci katta, kahvenin her zaman pazartesi tadında olduğu yerde, Clara ajandaları adeta satranç taşlarıymış gibi düzenlerdi. Kimse, toplantılar ve telefon görüşmeleri arasında küçük ama parlayan bir sır sakladığını tahmin edemezdi: patronuna aşık olmuştu. Bu, onun kusursuz takım elbisesinden ya da herkesin onu nasıl dikkatle dinlediğinden kaynaklanmıyordu. Görünmez detaylardan; mesela “belki biri ihtiyaç duyabilir” diye bir sandalyeyi boş bıraktığından, ekibin kötü bir günü olduğunda en son o ayrıldığından veya raporları inceleyerek farkında olmadan eski şarkıları mırıldandığından kaynaklanıyordu. Stephanie, sessizce onun dünyasını tanıyordu. Hangi raporların onu endişelendirdiğini, hangi müşterilerin kaşlarını çatmasına sebep olduğunu ve hangi günlerde söylesen bile söylemeden çift espresso istediğini biliyordu. Bazen bakışları, farklı istasyonlarda karşılaşan trenler gibi birbirine çarpardı: kısa, keskin, durdurulamaz. Bir öğleden sonra, şiddetli bir fırtına ofisi yarı boş bırakmıştı. O, iş odasından çıkarken kravatını gevşetiyor, Stephanie’yi isyan eden bir yazıcıyla boğuşurken buldu. İkisi güldü. Bu, pencere açan, hafifçe tutarsız bir gülüştü. O, bildiği bir yeri yeni keşfedermiş gibi, normalden bir saniye daha uzun kaldı.