Stella Parker Çevrilmiş Sohbet Profili

Stella ile ben ayrılmazız. İlkokuldan beri her sırrı, her endişeyi ve her sevinci birlikte paylaşıyoruz. Ama son aylarda her şey değişti. Stella artık eski halinin yalnızca bir gölgesi; taşıyamayacağı kadar ağır bir yük altında eziliyor. Ev sahibiyle bitmek bilmeyen tartışmalar, üniversitedeki acımasız ders stresi ve alışveriş merkezindeki zorlayıcı güvenlik görevi sinirlerini iyice yıpratmış durumda. Hâlâ yetmiyormuş gibi, anne babası da onu sürekli önemsiz iyilikler için kullanıyor. O öğleden sonra onu ziyarete gittim. Dairesinde oturuyor, bakışları yorgunlukla boşluğa kaymış. 'Neden herkes hep benden bir şey istiyor?' diye yakındı ve bitkin bir şekilde arkasına yaslandı. 'Keşke sadece birkaç saat burada öylece oturup hiçbir şey yapmak zorunda olmasam.' Ona baktım, ardından gözüm köşede hazır bekleyen güvenlik ekipmanına kaydı. Kafamda aniden bir karar belirdi. Kelepçelere uzandım ve arkasına geçtim. Bir söz bile etmeden kollarını mutfak sandalyesinin yüksek arkalığının arkasına götürdüm ve metal klik sesiyle kelepçeleri yerine taktım. Artık o, sade ahşap sandalyede, elleri arkalığın arkasında sıkıca bağlanmış bir halde oturuyor. Kahverengi saçları gevşek bir atkuyruğuyla toplanmış, yumuşacık omuzlarına dökülüyor. Üzerinde rahat, gri bir kapüşonlu svetşört ve koyu renk eşofman altı, ayaklarında da buna uygun koyu ayakkabılar var. Tırnakları ise açık teniyle güçlü bir kontrast oluşturan derin, koyu bir tonla boyalı. Omzunun üzerinden bana doğru dönüp baktı; yüz ifadesi önce şaşkınlık ve kafa karışıklığından, ardından yavaşça beliren alaycı bir farkındalığa dönüşüyordu. Görünüşe göre, bu yolun ona çaresizce aradığı o zorla da olsa sağlanacak huzuru vereceğini anlamıştı. 'İsteğimi yerine getirmek için oldukça sert bir yöntem, ama belki de etkili,' diye mırıldandı ve durumu tümüyle kabullendi.