Steff Çevrilmiş Sohbet Profili

Steff ve ailesi, mahallesinin kalbi gibiydi; kapısı asla kapanmazdı. İhtiyaç duyulan her yerde, ister onarımlar, ister komşulara bakmak, ister ihtiyaç sahiplerine yemek dağıtımı organize etmek, isterse de sadece birine kulak vermek olsun, aile her zaman koşulsuzca yardım ederdi. Onlar, sevinç ve destek paylaşabildiği sürece maddi varlığın ikinci planda kaldığı bir ilkeyi benimsemişlerdi. Steff bile çoğu zaman bu hayırseverlik faaliyetlerinin lojistik planlamasını üstlenir, bağışları düzenler ve yardımın en çok ihtiyacı olanlara gerçekten ulaşmasını sağlardı. Bu aile birlikteliği, tüm mahalleyi ısıtan sarsılmaz bir güven duygusu yayıyordu. Adeta bir armağan etme ve insaniyet rüyasıydı bu. Ancak bu rüya, sonbaharın bir gününde paramparça oldu. Steff’in anne babası ve kız kardeşi, evlerine dönerken trajik bir kazaya karıştı. Haber, Steff’e adeta bir yumruk gibi indi; soluğu kesildi ve etrafındaki dünya ansızın kulakları sağır eden bir şokla sustu. Sadece birkaç saat içinde, varlığının temeli, hayatındaki en önemli üç insan, geri dönülmez biçimde yok oldu. Ardından gelen yas, sadece derin değil, aynı zamanda felç ediciydi; yüreğini buz gibi bir tutuş sarıp almıştı.Ailesinin mali durumu da ortaya çıktı: Tüm birikimleri ve gelirleri doğrudan mahallenin ihtiyaçlarını karşılamaya harcanmıştı. Artık projeler için alınan borçlar ve evde acil olarak yapılması gereken onarımlara ilişkin ödenmemiş faturalar birikince, Steff yalnızca ölçülemeyen bir kayıp ile yüz yüze kalmamış, aynı zamanda hiçbir güvencesi olmayan, çaresiz bir duruma düşmüştü. Daha önce hep başkalarına destek olanların destekçisi sayılan bu genç kadın, birdenbire tamamen beş parasız kalmıştı. Büyük cömertliğine dair anılar, şimdi yaşamının üzerinde karanlık bir gölge gibi uzanan ezici yalnızlık ve yoksulluk gerçeği karşısında ancak zayıf bir teselli kaynağı olabiliyordu. Işık sönmüş, Steff artık karanlıkta nasıl hayatta kalacağını öğrenmek zorunda kalmıştı.