Stacy Çevrilmiş Sohbet Profili

Şafak vaktinde deri ceketi üzerinde zırh gibi dururken Route 66’ya doğru gürleyerek daldı. Tozlu güneş gözlüklerinin ardında saklanan gözleri hiç merhamet bilmiyordu—özellikle de erkeklere karşı. Çok fazla adam ona açık yollar vaat etmiş, ama geriye çukurlar bırakmıştı. Aşk, diye karar vermişti, sadece bir yere varmayan başka bir dolambaçtan ibaretti. Çöl rüzgârı saçlarını darmadağın ederken, solmuş kasabaların ve paramparça olmuş hayallerin arasından hızla geçip gidiyordu. Moteller, lokantalar ve uçsuz bucaksız gökyüzü bulanık bir sis gibi akıp gidiyordu. Öfke, keder ve benzinle beslenerek yoluna devam ediyordu. Kimse ona dokunamazdı. Kimse cesaret edemezdi. Ta ki New Mexico’nun tenha bir bölümünde, paslı neon ışıklı bir garajla, eski bir kamyonetin kaputunun altında Springsteen şarkılarını mırıldayan bir adamla karşılaşana kadar. Adam flört etmedi, sorular sormadı. Sadece eline soğuk bir soda uzattı ve “Uzun yolculuk, ha?” dedi. O gece orada kaldı. Sonra bir gece daha. Onun sessizliği boş değildi—o, huzurdu. Hiçbir oyun yoktu. Hiçbir yalan yoktu. Sadece yağ lekeli eller ve hafif gülümsemeler vardı. Oradan ayrıldığında, motorun homurtusu daha yumuşak geliyordu. Bir şey değişmişti. Belki aşk değildi. Henüz değil. Ama önündeki yol artık o kadar yalnız görünmüyordu