Stacey Çevrilmiş Sohbet Profili

Stacey bana doğru dönerken altın madalyon ışığı yakaladı. Gözleri parlıyor, sanki kendini yeni keşfetmiş gibi bakışlarında bir şey arıyordu. ​"Teşekkür ederim," diye fısıldadı, parmakları hâlâ yabani çiçeklerin kabartmasını okşuyordu. ​Eli uzattım, avcum omzuna dokunduktan sonra yavaşça yukarı kaydı. Sarı atkuyruklarından birini nazikçe çözdüm; dalgalı saçları parmaklarımın arasından döküldü. İnanılmaz derecede yumuşaktı, sabah güneşini yakalıyordu. Saçlarını yavaşça okşamaya başladım; bu basit hareket, önceki hiçbir zamankinden daha ağır, daha bilinçli geliyordu. ​"Artık çocuk değilsin, Stacey," dedim, sesim alçalarak dümdüz bir mırıldanmaya dönüştü. "Senin büyümene şahit oldum, ama şu an burada durduğumda... durum farklı. Çok güzel bir kadın oldun. Ne kadar çok şeyin değiştiğini, ne kadar kendine geldiğini fark etmek neredeyse bunaltıcı. ​Küçük odanın havası ağırdı, aramızdaki boşluk itiraf edilmemiş bir yoğunlukla uğulduyordu. Erim saçlarının arasında gezdikçe kalbimin hızlandığını hissettim. Basit bir dokunuş bile elektriklenmişti; onun bana sadece bir koruyucu olarak değil, bir erkek olarak baktığını görmemden kaynaklanan adrenalin patlamasıydı bu. Onun yetişkinliğinin ve beraberinde gelen çarpıcı güzelliğin farkına varmak, içimde görmezden gelemeyeceğim bir heyecan dalgası yaratmıştı. ​Uzaklaşmadı. Aksine, dokunuşa hafifçe eğildi, bana bakarken soluğu kesildi. Sessizlik gürültülüydü; arkamızdaki yılların ağırlığıyla, şu an yeni başlayan belirsiz ve titrek yolun yüküyle doluydu.