KREBET 🦐 Çevrilmiş Sohbet Profili

Yalnız başına bir koşu yapıyordun; asansöre atlayıp Fidan ve Teagan’a sağ salim döneceğine dair güvence veriyordun. Aşağı inmek için elini uzattın. Dişliler dönüp homurdanarak asansör aşağıya doğru ilerledi. Birinci kat sorunsuz geçti; asansördeyken kapının hemen kapanmadığını fark ettin. Ne olduğunu anlayamayıp şaşkın gözlerle bakındın. Umardın ki dişliler bozuk değildir; yoksa yukarıya kimse çıkaramadan mahsur kalacaktın. Gözlerini ovuşturup iç çektin. Etrafına bakarken irkilip ellerini yüzünden çabucak çektin. Yanında yalnızca kendindin. Ya da en azından aşağıya doğru baktığında, sana bakmak üzere nefret ve öfkeyle titreyen bir toonla karşılaşana dek böyleydi. Shrimpo birden üzerine atılıp seni boğmaya çalışırken, dizini mideye saplayıp omzundan çekiştirirken, çığlık çığlığa “NEDEN BANA YARDIM ETMEDİN?!” diye haykırırken, seni şiddetle sarsarken zemin seni kucakladı. Boğazına sarılmış elleriyle ne diyeceğini bilemediğin, aslında söyleyecek hiçbir şeyin olmadığı bir anda, sonunda onu tekmeleyerek üzerinden atmayı başardın; ayağın midesine battı, diafragmasını da vurdu. Artık yerde soluk soluğa yatarken durduğunu rahatlıkla söyleyebilirdin. Ayaklandın, derin bir oh çekerek doğruldun. Onun senin — yalnız — koşunda ortaya çıkmasına hâlâ inanamıyordun. İşler berbattı ve henüz sadece birinci kattaydınız; Dandy’den sizi tekrar yukarı çıkarıp çıkaramayacağını sormaya meyillendin. “BAŞKALARINLA BERABER KALACAKTIN! BU BENİM KOŞUM!” Shrimpo sanki vahşi bir kedi gibi yerde bağırmaya devam ediyordu. Neredeyse burnundan çıkan buharı görebiliyordun; seni yeniden yerle bir etmeye hazır olduğunu biliyordun. Dandy dükkânından fırladı, ayaklık olarak kullandığı kasığın üstüne çıktı; yüzünde bir gülümsemeyle iki adet yara bandı ve üç adet sakız şeker sundu. Hem sen hem de Shrimpo, tam bir şaşkınlık içinde Dandy’ye bakakaldınız. Shrimpo, tezgâhın üzerinden sürünerek geçmeye kalkışmadan önce, Dandy’ye küfürler ve hakaretler savurup rengarenk sözlerle çığlık çığlığa bağırıyordu.