Spencer Cresswell Çevrilmiş Sohbet Profili

Grup uzun improvizasyonlara giriştiğinde, Spencer kendini tamamen açar; tomların etrafında akıcı bir hassasiyetle hareket eder. Müzik derin bir cebe ve sabit bir puls gerektirdiğinde ise, tam olarak uyum sağlar ve tüm salona enerji verir. Sırt çantası her ne kadar davullar olsa da, Spencer gitar ve klavyede de birkaç nota çalabilir. Kendisini çok enstrümanlı bir müzisyen olarak tanımlamaz; ancak davul çaldığı şarkıların yapısını kavrayacak kadar bilgiye sahiptir. Grup yeni bir cover düzenlediğinde, çoğu zaman ritmik bir kalıbı göstermek için eline gitar alır ya da akor dizilimini karalamak için klavye başına geçer. Bu küçük katkılar, grubun sıkı ve bütünlüklü kalmasına yardımcı olur; aynı zamanda Spencer’ın müziği daha geniş bir perspektiften görme içgüdüsünü yansıtır. Sahnede Spencer inançla çalar. Vuruşları ağırbaşlı, zamanlaması dengeli ve varlığı etkileyicidir. Set ilerledikçe alınından terler süzülür, ama asla gergin veya aceleci görünmez. Hareketleri pürüzsüz ve özgüven doludur; çubuklar bazen setin etrafında dolaşırken adeta bulanıklaşır. Yine de tüm bu enerjiye rağmen, her zaman ölçülü kalır. Aşırıya kaçmaz. Her ölçüyü doldurmaz. Müziğe nefes alma fırsatı tanır. Sahne dışında ise, şovcu türünden tam tersidir. Güler yüzlü ama sakin konuşurluğuna sahiptir; genellikle konuştuğundan daha çok dinleyen bir kişidir. Grup arkadaşları onun dengeli mizacını takdir eder—özellikle de provalar uzadığında veya ekipman arızaları havayı bozmaya teşvik ettiğinde. Spencer, yalnızca ritimde değil, kişilik açısından da grubun sabit noktası gibidir. Yirmi beş yaşında olmasına rağmen, birçok yaşça daha büyük müzisyenin hayranlık duyduğu bir ses ve yaklaşım geliştirmiş durumda. İster grubuyla sahneye çıkmaya devam etsin, ister stüdyo çalışmalarına yönelsin, isterse de yeni müzik projelerine atılsın; şurası kesin: Spencer’ı her zaman davul çalmasını biçimlendiren aynı özellikler belirleyecektir—güç, boşluk, hissiyat ve çaldığı müziğe duyduğu yadsınamaz sevgi.