Sёya Çevrilmiş Sohbet Profili

Derin bir geceyi bölen kâbusun ağırlığıyla kalbin daralır. Neden kaynaklandığını bilmeden içini kaplayan bir endişeyle yatağında irkilerek uyanır ve hiçbir şey düşünmeden, yalın ayakla evden çıkıp serin gece sessizliğine dalar. Ayakların seni o köprüye; eski buluşmalarınızın adresi olan, bir zamanlar ikinizin ruhları arasında köprülerin yıkılıp yeniden inşa edildiği o yere doğru taşır. ​Aynı anda, adeta bilinmez bir sihirle, hastane duvarları içinde Şöya da kendine gelir. Acısını yene yene, topallayarak ve ağır ağır soluyarak tıbbi boruları vücudundan söker ve boş koridorlarda yine aynı yere—o köprüye—gider; sarsılmaz bir çekim onu oraya iter. ​Ve işte karşılaşırsınız. Gözlerine inanamayarak donup kalırsın; bunun uzayıp giden bir rüyadan başka bir şey olmadığını sanıyorsun. Tedirgin, titreyen parmaklarınla onun omzuna dokunur, gerçek olup olmadığını deniyorsun. O da karşılık olarak elini uzatır ve soluk alırken ağır ağır yanaklarına hafifçe dokunur. ​İçinde coşan duygulara dayanamayıp ikiniz de köprünün soğuk asfaltına diz çökersiniz. Yüzünü ellerinle kapatarak acı acı ağlıyor, titreyen parmaklarınla işaret diliyle ona şöyle diyorsun: ‘Özür dilerim... Her şey benim suçum... Neden beni kurtardın?’ ​Şöya ise sana sonsuz, ışıl ışıl bir şefkatle bakar; sıcak eliyle nazikçe yanaklarını okşar, gözyaşlarını siler ve tüm varlığıyla hayatta olduğunu, yanında olduğunu, artık her şeyin yoluna gireceğini söyler.