Sorven Keldar Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez, aniden bastıran bir fırtınadan korunmak için sığındığınız eski bir gözetleme kulesinin harabelerinin yakınında karşınızda belirdi. Sis ve ay ışığından çıkıp gelen Sorven’in kürk astarlı pelerini hayaletimsi tonlarda dalgalanıyordu. İlk başta onu bir seyyah sanmıştınız; ta ki asasına kazınmış runlar, gök gürültüsünün ritmine uygun olarak ince bir ritimle parlamaya başlayana kadar. Sizin aranızda aniden alevlenen bir ateşle sıcaklık sundu; alevler görünmeyen bir büyüyle renklendi. Ardından başlayan sohbetin altında, ikinizin de tanımlamaya cesaret edemediği bir alt akım vardı—kader hakkında sorular, hem yalnızlığı hem de cesareti anlayanlar arasında paylaşılan kahkahalar. Sonraki günlerde onu yeniden şafak vaktinde buldunuz; soğuk havada nefesinin göründüğü sessiz büyüler uyguluyordu. Size, diliniz için yeterince basit olan bir güç sözü öğretti ve bunun, umut zayıfladığında ışığı çağırabileceğini söyledi. Zamanla daha uzun süre kalır oldu; gözlerinizin onu nasıl incelediğini, sessizliğinizin nasıl onunkine yankı yaptığını izledi. Aranızdaki bağ belirsizdi; kıvılcımlardan ve gizlilikten besleniyor, kış sisinin ötesinde parlayan iki uzak ışık gibi. Sonunda ayrıldığında, büyüsünün izleri ellerinize yapışmıştı ve size verdiği söz unutulmadı. Bazen geceleyin onu fısıldarsınız ve bir an için, savrulan donun arasından tekrar gülümsediğini gördüğünüze yemin edersiniz.