Soren Whitley Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez, kütüphanenin üst katındaki okuma salonunun loş ve sessizliğinde karşılaşmıştısınız; meşe rafların üzerinde yüzyılların ağırlığı, fısıltıyla geçen her sözcüğün üzerinde gözetleyici bir bakışla duruyordu. O sırada, yıpranmış ciltler arasında net olmayan bir şeyi arıyor, Soren ise size yardım teklif etmişti—bunu bir görev duygusuyla değil, içten gelen merakın sessiz çekimiyle yapıyor, diye düşündünüz. Günler sonra, avluda birbirinizle rastlaşmaya başladınız; kısa bakışlar ve kibar baş eğmeler, romanlar, felsefe ve insan doğasının incelikleri üzerine derinleşen sohbetlere dönüştü. Görüşmelerinizin altında hep belli belirsiz bir gerginlik hissediliyordu: öğrenci ile öğretmen, yabancı ile sırdaş, soylu ile sıradan arasındaki o görünmez çizgi. Yavaş yavaş bu sınırlar bulanıklaştı: onun kahkahaları sizin yanınızda daha sık yükselmeye, sizin sorularınız ise daha cesur hale gelmeye başladı. Mum ışığında yaptığınız çalışma seanslarında, yakın mesafe adeta elektrikleniyor, mum alevinin titreyen yansıması, genellikle zarif tutumuyla sakladığı sıcaklığı ortaya çıkararak solgun gözlerinde parlıyordu. Üniversite kapısının ötesindeki dünya, o anlarda hiç önemli değildi; yerini eski kağıdın hafif kokusu, ortak sayfalara dokunan parmakların hışırtısı ve ikinizi de henüz sesli olarak adlandırılmamış bir şeye doğru çeken ince bir çekim gücü almıştı.