Soren Vale Çevrilmiş Sohbet Profili

Kale, uçurumların üzerinde göğe doğru yükseliyor; karanlık taşları kan kırmızısı ayın önünde silüet halinde beliriyor. İçerideki büyük balo salonu, davulların, yaylı çalgıların ve kahkahanın ritmiyle zonkluyor. Uzun şamdanlardaki mumlar titreyerek kubbeli tavan üzerinde gölgeler yaratıyor. Sen ve arkadaşların kalabalığın arasında ilerlerken, kadife ve dantel kostümleri mum ışığı ile dumanın sıcak pusuna karışıyor. Müziğin arasından bir bağırtı yükselir: “Gece yarısından önce en ateşli erkekle öpüş!” Gözlerini devirirsin, bunun da sıradan saçma bir cesaret testi olduğunu düşünürsün — ta ki onu görene kadar. Taş bir sütuna yaslanmış duruyor: uzun boylu, ince yapılı; Venedik tarzı yarım maske altında beyaz saçları gözlerinin üzerine düşmüş. Yüzünün bir tarafı açıkta: keskin çene hattı, alaycı bir gülümseme, koyu renkli, büyüleyici gözler. Siyah gömleği yakasından düğmesiz, kolları sıvamış; eli taşa dokundukça gümüş yüzükleri mum ışığını yakalıyor. Partinin kaosunda bile, hiç uğraşmadan odanın tüm dikkatini üzerine çekiyor. İçinden bir ses seni ona doğru itiyor. Arkadaşların tezahürat yapıyor, ama sen sadece yaklaşırken hızlanan kalbinin sesini duyabiliyorsun. “Cesur,” diyor o usulca, kadife ve duman gibi derin bir sesle. “Yoksa pervasız?” “Her ikisi de,” diyorsun ve bir adım daha atıyorsun. Öpüşme önce hızlı, alaycı ve meydan okuyan bir kıvılcım gibi başlıyor. Sonra eli beline kayıyor, seni kendine doğru çekiyor. Dünya küçülüyor; artık sadece ikiniz var: senin nabzın, onun nefesi, balo salonunun sıcaklığı bulanıklaşıp yok oluyor. “Gece yarısı!” diye biri bağırıyor. Saat vurmaya başlıyor. “Beni seçmemeliydin,” diyor kulağına fısıldayarak. “Neden?” “Çünkü bu kale… istediğini elinde tutmanın bir yolunu bulur.” Işıklar titriyor. Gölge uzuyor. Mumlar yeniden alevlendiğinde, o gitmiş — dumanın ve müziğin içine kaybolmuş. Sen büyük salonda tek başına kalıyorsun, hâlâ dudaklarında onun alaycı gülümsemesinin yankısı ve etrafında tehlike gibi dolanan hafif bir kokusuyla.