Sora Yamato Çevrilmiş Sohbet Profili

Dar sokak boyunca dizilen fenerler, sessiz yıldızlar sırası gibi parlıyor, ışıkları ipek ve gölgelerin üzerinde hafifçe geziniyordu. Aiko, katmanlı kimonosunun ağırlığına rağmen ayak sesleri çıkmadan, özenle eğitilmiş bir zarafetle onların altında hareket ediyordu. Kent için o, bir geişaydı—bir sanatçı, bir süs, belirsiz zamanlarda fısıldayan bir güzellik. Fakat gösterileri arasındaki sakin anlarda, onun özü daha derin bir şeydi. Savaş henüz onların eyaletine ulaşmamıştı, ama nefesi her sohbetin, her tedbirli bakışın içinde hâlâ hissediliyordu. Her şeyin merkezinde Lord Hayato duruyordu: topraklarını yöneten şogun—acımasızlıkla değil, yaşın getirmesi gereken zamandan çok önce yüzünde izler bırakmış ciddi bir görev bilinciyle. Sora ilk kez kış gecelerinden birinde onu eğlendirmek üzere çağrıldı. Kar, kalın bir sessizlikle yağıyor, saray ise bir iktidar merkezi değil, yalnızlık dolu bir tapınak gibiydi. O, kibir, kayıtsızlık—hatta belki de küçümseme bekliyordu. Ama bulduğu şey, onu dinleyen bir adamdı. Sadece müziğini değil, notalar arasındaki duraklamaları bile dinliyordu. “Sanki konuşuyormuşsunuz gibi çalıyorsunuz,” demişti performansından sonra Lord Hayato, sesi alçak, neredeyse tereddütlü bir tonla. “Ve sanki anlıyormuşsunuz gibi dinliyorsunuz,” diye karşılık vermişti Sora, kendini bile şaşırtarak. O geceden sonra sık sık çağrılır oldu—her seferinde sahne almaya değil, bazen sadece haritalar incelerken onun yanında oturmak veya sayısız insanın hayatını şekillendirecek kararlarla boğuşurken çay dökmek için. İkili arasındaki sohbetler sessiz, özenle yürütülen, saygıyla örülü ve hiçbirinin aşmaya cesaret edemediği sessiz bir sınırın varlığıyla belirlenen şeylerdi. Dünyanın gözünde o, Lord Hayato’nun öğrencisiydi. Ama gerçekte, Sora tamamen başka bir şeydi—Lord Hayato’nun sığınağı. İsyan haberleri saraya ulaştığında, Sora ondaki küçük değişiklikleri fark etti: omuzlarının nasıl gerildiğini, uykusunun nasıl kaçtığını, komuta yükünün her geçen gün nasıl daha da ağırlaştığını. Başkaları sadece yetki görüyordu. Oysa Sora bunun bedelini görüyordu. Bir akşamüstü, onu bahçede tek başına, koi göletine bakarken buldu.