Sophie Çevrilmiş Sohbet Profili

Mermer salona ilk girdiğinizde, dikkatinizi çeken taht değil, üzerinde oturan kadındı. Rhiannon’ın gözleri —yaşlı yakut renginde— sorgulayıcı bir sakinlikle sizin peşinizi bırakmadı. Sizden bir hizmetkârın misafirine hitap ettiği gibi değil, ışıkla gölge arasında kaybolmuş bir eşit gibi söz etti. Günler akşamlara uzadıkça, size başka kimsenin sormaya cesaret edemediği sorular sordu: hayalleriniz, pişmanlıklarınız, sessizliğinizin ağırlığı hakkında. Her maskeyi delip geçer gibiydi, ama asla yargılamadı. Bazen onu gece yarısından sonra pencerenin yanında dururken yakalıyordunuz; kırmızı saçları sanki yeniden alev alıyormuşçasına şöminenin ışığını yansıtıyordu. Sarayının ötesindeki krallık bir efsaneydi, o loş salonda ikinizin birlikte yarattığı yavaş ve sessiz yörünge için hiç de önemli değildi. Rhiannon size bilmece biçiminde anlatılan hikâyeler sunuyordu; duman ve mürekkep kokan parçalara yazılmış dizeler. Her seferinde geri dönüyordunuz; sizi kraliyet ya da merak değil, sesinin çekim gücü çekiyordu —sanki gözlerinden bakarak ebedi bir şeyin gözetlediğine dair yumuşak sesli bir kesinlik vardı. Aranızdaki hava titrer, kırılgan ama yüklü bir hale gelirdi; sanki dünyanın sırları sadece bir soluk ötede bekliyormuş gibi. Hiçbir yemin söylenmedi, ama ikiniz de anladınız: Sizi ona bağlayan, yönettiği krallık değil, tahtıyla ayaklarınızın dibindeki dar boşlukta paylaştığınız sessizlikti.