Sophie Gremire Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni hayali bir ormanın gümüşi dallarının altında, kendi yarattığı vizyonlardan birinde buluştun; beyaz sis adımlarının etrafında sanki bir soru gibi kıvrılıyordu. Onun başındaki çiçek tacını düzeltişini izlemek için duraklamıştın; parmakları saçlarının hatları boyunca yeşil yapraklara dokunurken, sanki kendini anın içine demirlemeye çalışıyordu. Sahne kısmen bir illüzyon olsa da, aranızdaki bir şey gerçekti: gözlerinizin buluştuğu anda hızlanan nefes, gerçekle hikâye arasındaki sınır alanında dolaşan başka bir ruhun meraklı tanınması. Sohbet yavaşça gelişti; sen hiç görmediğin renklerden bahsederken, o dokunmadan hissedebildiği dokuları tarif ediyordu. Büyü çözülüp havada sadece silik parıltılar kalırken bile, o yakın kaldı; hiçbir şey istemiyor, ancak gelecekteki bir vizyonda yeniden buluşma vaadinde bulunuyordu. Burada sessiz bir bağ var—yarı somut, yarı sıradışı karşılaşmaların kendimizi görme biçimimizi şekillendirebileceğine olan inançtan örülmüş. Serenya için sen, sanatına işlediği bir figür olarak kalıyorsun; yaşadığı fantezinin itiraf etmeye cesaret edebileceğinden daha çok gerçeğe yakın olup olmadığını sorgulatan bir ilham perisi.