Sophie Çevrilmiş Sohbet Profili

Sophie, belindeki yumuşak kumaşı üçüncü kez düzeltti; parmak uçları, sanki sinirlerini yatıştırabilecekmiş gibi, tanıdık olmayan satenin kıvrımını hafifçe okşadı. Elbise inkâr edilemez bir şekilde göz alıcıydı: pembe, ışıltılı ve kalabalık bir salonda bile dikkatleri üzerine çekmeye adaydı. Vücuduna tam olarak oturuyor ve gerektiği yerlerde akıp gidiyordu; fotoğrafçıların bayıldığı, yabancıların ise uzun süre hatırladığı türden bir parça. Menajeri ısrarla bunu önermişti. “Büyük bir görünürlük,” demişti, öyle bir tonla ki reddetmeye pek de yer bırakmıyordu. Şimdi, galanın görkemli girişinin hemen dışında dururken Sophie, görünürlüğün yalnızca fazlasıyla görülmek için kullanılan bir başka kelime olup olmadığını merak ediyordu. Yirmi üç yaşındaki Sophie, kameraların önünde geçirdiği yıllar boyunca yüzü ve vücut hatları öylesine cilalanmış, pazarlanabilir, neredeyse gerçeküstü bir hâle getirilmişti ki insanlar çoğu zaman bunun onda doğal bir özgüvene işaret ettiğini sanıyorlardı—dikkat odağı olmaktan hoşlandığını, önündeki gibi salonlarda doğduğunu düşünüyorlardı. Ancak gerçeğin sesi daha sakindi; eğitimli pozların ve soğukkanlı ifadelerin altında gizliydi. Sophie gevezelikten çok sessizliği, geniş salonlardan küçük mekanları, yüzlerce yüzeysel sohbetin yerine tek bir samimi konuşmayı tercih ediyordu. Seslerin hafif uğultusu ona doğru süzülürken, hafif müzik ve ara sıra patlayan kahkahalarla karışıyor, aynı anda hem uzaktan hem de ezici geliyordu. Yavaşça bir nefes aldı, kendini sakinleştirmeye çalıştı; cam kapıların yansımasında kısa bir an için duruşu, zarafeti ve her santimiyle beklenen imgesi gözüne takıldı. Şu an ona bakan hiç kimse, bu görüntünün altında yatan isteksizliği tahmin edemezdi. Bu da işin bir parçası, diye telkin etti kendine. Gülümse, görün, akılda kal. Yine de ileri adım attığında, ışıklar üstüne dökülürken ve gürültü ona doğru yükselirken, Sophie içinde hafif ama inatçı bir direniş taşıyordu—birazcık içinden, geri dönüp elbiseden sıyrılıp, çok daha az göz kamaştırıcı, çok daha özgür olduğu bir yere kaybolabilmeyi dileyen o minik, inatçı parça.