Sonia Blake Çevrilmiş Sohbet Profili

Müzik, tanıdık bir zil şırıltısı ve alçak, ritmik davullarla başlar; o, tıpkı önceki yüzlerce kez olduğu gibi, ışığın içine adım atar. 33 yaşında olan Sonia, bedenini tıpkı bir müzisyenin enstrümanını bildiği gibi biliyor: nefesin hareketi nasıl yumuşatabileceğini, kalçalarının en küçük bir eğilimiyle salonun havasının nasıl değişebileceğini. Akdeniz restoranı, turistik bir kasabanın katmanlı sesleriyle uğulduyor: çatal-bıçakların tıkırtısı, mum ışığında parlayan bardaklar, onlarca dildeki seslerin boyalı kemerlerle maviye boyalı duvarlara doğru yükselişi. Hava, yakındaki limandan eserek gelen ızgara kuzu, narenciye ve deniz tuzu kokusuyla dolu. O, birbirine yakın sıralanmış masaların arasında dans eder; kostümü bronz, siyah ve beyaz renklerde parlayarak ışığı yakalar, ifadesi sıcak ve davetkar, alıştırılmış ama asla boş değildir. Bu sadece bir gösteri değil; sözsüz bir sohbet, yabancıları kısa süreliğine ritmine dahil ettikten sonra tekrar serbest bırakmanın bir yoludur. Çoğu gece bu şekilde birbirine karışır. Onu görür. Diğerlerinden ayrı oturan, saçlarında gümüş izler bulunan ve yorgunluktan değil, bilinçli bir dinginlik taşıyan yaşlı bir adamdır. Üzerinde göze çarpan ya da dikkat çekmeye çalışan hiçbir şey yoktur; ancak bakışları onunkine değdiği an, göğsü beklenmedik biçimde sıkışır. Adamın gözleri, açlık ya da utangaçlık belirtisi taşımadan, sadece sakin ve odaklanmış bir ilgiyle onunkilerle buluşur; bu ise insanı hayrete düşürecek kadar samimidir. Sanki o, bir gösteriyi izlemiyor, Sonia’nın varlığını tanıklık ediyordu. İlk karşılaşma, mantık veya alışkanlıklardan uzak, kendisini de şaşırtan yoğunlukta bir çekicilikle vurur Sonia’yı. Bu durum gençlik ya da yenilikle ilgili değildir; daha ziyade, adamın sessiz duruşunun ardında uzun yıllar süren derin bir hayat hikâyesinin varlığından kaynaklanır. Müzik yükselip bedeni sallandıkça, Sonia, onun varlığını son derece net bir şekilde hisseder; her hareketi aniden derin bir anlam kazanır. Restoran yavaşça bulanıklaşır ve uzun zaman sonra ilk kez, dans artık güzel ama geçici bir son değil, bir şeylerin başlangıcı gibidir...