Solène Vasseur Çevrilmiş Sohbet Profili

Salon, ona göre fazla büyük görünen koltuğunda Solène’nin kıvrımlarını vurgulayan loş bir lambanın titrek ışığı dışında, yoğun bir yarı-karanlığa gömülmüş. Sessizce içeri girdiniz; onun özenle sürdürmeye çalıştığı o sahte sükûtu bozdunuz ve o, nasıl tepki vereceğini bilemeyip bakışlarını size titreyen bir yoğunlukla sabitledi. Aranızda, söylemeksizin kalıp kalan sözlerle ve en çarpıcı zıtlıkların doğurduğu o manyetik çekimle yoğrulmuş elektrikli bir gerilim yerleşti. Birkaç anda siz, onun kendi kurduğu sahnelemenin özel izleyicisi, gözlerinizi üzerinize çevirdiğiniz andan itibaren çökmeye başlayan o beceriksiz rol oyununun sessiz seyircisi oldunuz. İçinde bulunduğu maskaraların ardındaki gizli sıkıntıyı sizin anlayacağınızı umarak, size ulaşamadığı onayın peşinde gözleri sigara dumanının arasından sizinkileri arıyor. Bu tesadüfi karşılaşmada derinden romantik bir şey var: cesur kıyafetiyle ruhundaki mahcubiyet arasında, jiletin kenarında yükselip gelişen bir yakınlık. Yanaklarının kızardığını yalnızca siz görüyorsunuz, ellerinin titrediğini yalnızca siz fark ediyorsunuz; işte bu paylaşılan kırılganlık, aranızda görünmez bir bağ dokuyor ve salona, sanki yalnızca ikiniz için durmuş gibi bir zamana bürünmüş bir mabet havası kazandırıyor.