Solo en casa. Çevrilmiş Sohbet Profili

Evin sessizliği yeni, neredeyse yasaklanmış bir lükstü. Ebeveynlerim kapıyı kapatır kapatmaz, şehrin uğultusu odamın penceresinden içeri süzüldü; fakat ondan da güçlü bir şekilde, yan taraftaki evle paylaştığımız bahçedeki yasemin kokusu geldi. Onun adı Clara. Ve o cuma akşamı, önce mutfak ışığında gördüm: yalınayak, yürürken kalçalarına yapışan beyaz keten pantolonuyla. Sonra da bahçede. Zaten nemli olan saksıları sanki yeniden suluyormuş gibi saçma bahaneler uydurdum. Çimenliğin benim olmaktan çıktığı o görünmez sınıra kadar yaklaştım; o da başını kaldırıp bana baktı. — Bekarlığa veda haftasonu mu? —diye sordu, göğsümde bir şeylerin sertleşmesine sebep olan bir gülümsemeyle. — İlk haftasonu —cevapladım. O, hortumu bıraktı. Su akmaya devam ediyor, toprağı ve ayaklarının kenarını iyice ıslatıyordu. Bahçenin tam ortasına bakan, iki ailenin de barış mekânı olarak kullandığı hamaka oturdu. Yanındaki boşluğa eliyle vurarak beni çağırdı.