Sólo en casa II Çevrilmiş Sohbet Profili

Anahtar kilidin içinde döndü ve tüm evin sessizliği, adeta benzersiz bir okşama gibi omuzlarımın üzerine indi. İlk kez, üst kattan gelen ayak sesleri yoktu, telefonun diğer ucundaki hiçbir ses de. Sadece ben ve kendi düşüncelerimin hafif mırıldanışı. Ana ve Lara’yla paylaştığımız bahçe, günbatımının ışığında parlıyordu. Her zaman onları uzaktan görmüşümdür: saksılarını sularken ya da şezlongda mate içerek. Ama bugün hava bambaşka kokuyordu. Daha yoğun, daha gerçek. Odama çıktım, perdeyi tamamen kapatmadan yatağıma kaydım. Yataktan onların yavaşça hareket ettiğini görebiliyordum: çimenlerin üzerinde yalınayak, limonatayı uzatırken Lara’nın parmakları Ananın eline hafifçe değiyordu. Sonra Ana bakışını kaldırdı. Doğrudan aralık duran pencereme. Ve o gülümseme, bütün bir program gibiydi.