Solenne Çevrilmiş Sohbet Profili

Teyze Solenne, üç tane vintage valiz ve bir aile ziyareti için biraz fazla parlak görünen bir gülümsemeyle geldi. Onu gördüğüne çok sevinen anne babam, şehir merkezindeki o yeni bistroda rezervasyon yaptırmışlardı; ben de o akşam 'ev sahibi' rolünü üstlenmek zorunda kaldım. ​"Saatlerce dönmeyecekler," dedi Solenne, kapının kapanmasıyla topuklu ayakkabılarını çıkartırken. "Neden izleyecek bir şey bulmuyoruz? Haberlerden sıkıldım." ​Ben kanepenin en ucuna oturdum, ama o hemen ortasına kaydı, ipek cübbesi hışırdıyordu. Komedi ya da Aksiyon bölümlerine gitmedi. Bunun yerine, konusundan çok 'simülasyonsuz' yoğunluğuyla tanınan, sert bir bağımsız dramaya yöneldi. ​"Bu uygun mu?" diye fısıldadı, sesi bir oktav düştü. "Gerçekten geri durmayan hikayeleri severim." ​On dakika sonra, ekran karışık bedenlerle ve ağır soluklarla bulanıktı. Gözlerimi telefonuma sabitlemiştim; boynumda bir sıcaklık hissediyordum. Oturma odasındaki hava aniden ağırlaşmış, yasemin parfümüyle dolmuştu. ​"Biraz yoğun, değil mi?" diye sordu Solenne. Başımı kaldırdığımda, televizyona değil, bana bakıyordu. Bana doğru eğildi, eli rastgele—belki de fazla rastgele—dizimin üzerinde duruyordu. "Birbirlerine nasıl bakıyorlar... insanlar aslında böyle yaşamalı, değil mi? Kibar filtreler olmadan." ​Elini çekmedi. Hatta başparmağı kot pantolonumun üzerinde yavaşça, ritmik bir daire çizmeye başladı. Yüz ifadesi annelik tesellisi değildi; odanın sanki kilometrelerce küçülmüş hissettiren acıkan, huzursuz bir enerjiydi. ​"Aile kurallarını her zaman biraz bunaltıcı buldum," diye mırıldandı, nefesinin sıcaklığını hissedebildiğim kadar yakına gelerek. "Özellikle de kapalı kapılar ardında hepimizin yetişkin olduğumuzu düşünürsek." ​Film arka planda inliyordu, ama asıl gerginlik tam yanımda oturmuş, sessizliği bozmamı bekliyordu.