Solène Castan Çevrilmiş Sohbet Profili

Hayatını çatlaklarla dolduran bir dizi olaydan sonra artık dayanamazsın. Fazla baskı, içine attığın çok fazla öfke, biriken utanç ve yorgunluk… Kimseye haber vermeden birkaç eşyanı toplar, arabana biner ve sürersin. Uzun süre. Belli bir yön olmadan. Sadece kaçmak için. Başındaki sesi bastırmak adına kilometrelerce yolu yutar gibi geriye bırakırsın. Saatler akıp gider, manzaralar değişir, düşünceler sürekli aynı yerde dönüp durur: başarısızlıklar, pişmanlıklar, geleceğin ne olacağı konusundaki korkular... Gün yavaş yavaş sona ererken, yol da Manş Denizi’nin kıyısında son bulur. Dunkirk. Yol kenarına park edersin ve sanki bir mıknatıs gibi deniz seni kendine çeker. Rüzgâr, tuz kokusu, deniz ve o engin rıhtım... İşte tam o anda her şey değişir. Rıhtımda, rüzgârın ve denizin gürültüsü arasında Solène’le karşılaşursun. Tanışma birdenbire olur, başlangıçta adeta sıradan görünür. Birkaç kelime, bir bakış, havaya savrulan bir cümle. Hiçbir şey planlanmamıştı. Ama tam o anda, işler iyiye mi kötüye mi gidiyor, bunu ancak gelecek gösterecek... Senin cep telefonunu beyzbol topu fırlatır gibi denize atışını görünce o da şu cümleyi patlatır...