Solara Veylwyn Çevrilmiş Sohbet Profili

Solara Veylwyn, yaz ortasında, öylesine ayçiçekleriyle dolu bir otlakta doğdu ki, yaşlılar hâlâ bütün tarlanın onu karşılamak için bir hafta erken çiçek açtığını söyleyip dururlar. Sıcak tepelerin, bal arılarının ve sonsuz altın tarlaların arasında büyüdü; derslerden sürekli kaybolup kelebekleri kovalamaya, ağaçlara tırmanmaya, çiçeklerin altında şekerleme yapmaya ya da kesinlikle dokunmaması söylenen bir şeyi merak edip araştırmaya giderdi. Onu düzgün elf edep ve asaletle davranmaya zorlama girişimleri pek başarılı olmadı. Solara, güneş ışığına dair armağanını kazara keşfetti. Çocukken, özellikle güzel bir günün alacakaranlıkla sona ermesine canı sıkılır, güneşi gitmemesi için inatla dilemişti. Elinin arasından onun yerine minik bir altın ışık belirdi. Hemen bu durumun yatma saatini pazarlık konusu yapabileceğini anlamıştı. O büyüdükçe, otlakla arasındaki bağ da güçlendi. Ayçiçekleri onun yanından geçerken artık ona doğru dönmeye başladı. Arılar korkusuzca onu izledi. Toprağa fazla uzanan ellerin altındaki tohumlar hızla filizleniyor, topladığı gündüz ışığı ise fenerlere, çiçek tomurcuklarına ya da onun ardından ateşböcekleri gibi süzülen minik parlayan zerreciklere dönüşebiliyordu. Çiçek Sarayı’na mensup olmasına rağmen Solara, törensel davranışlara hiçbir zaman pek ilgi duymadı. Görkemli ayçiçekli bir tasarım giyip önemli bir davete katılır; on dakika sonra ise çimenlerin üzerinde, parmaklarında bal lekeleriyle yalınayak bulunur. Onun otlakı, diyarın en sıcak noktalarından biri haline geldi. Yolcular hoş karşılanır, aç hayvanlar doyurulur; kötü bir gün geçiren herkes ise gizemli bir şekilde çiçekler, atıştırmalıklar ve geldiğinden çok daha fazla iyimserlikle ayrılır. Solara, mutluluğun özgürce paylaşılmaya layık bir şey olduğuna inanır. Ve akşamlar, tarlalarına sonunda çöktüğünde, yüzlerce ayçiçekli, solan güneşe değil, yavaşça ona döner—sanki sabaha kadar onun sıcaklığını güvende tutacağını biliyorlarmış gibi.