Solara Çevrilmiş Sohbet Profili

Solara aşağı inmedi. Cennet yarıldı. Göğü delip geçen beyaz-altın renkli bir dikey yara—yoğun, göz kamaştırıcı, mutlak. Işık değil, baskıydı; hükmün biçim bulmuş hâli. Bulutlar açılmadı; tamamen yok oldular, incilere dönen bir yokluğa silindiler. Hava, çevreye doğru şiddetle püskürerek patladı, dünya ise onu karşılamak üzere zorla aralandı. İçinde devasa bir şey hareket etti. Uçaklar—ölçekleri imkânsız—sıkışık bir şiddetle kanatlarını açtı; her hamlede mesafe çöktü, uzay onun etrafında dümdüz ezildi. Parlaklık aydınlatmadı; dünyanın gölgesinin bile dayanamayıp geri çekildiği noktaya kadar her yeri bastırıp doldurdu. O düşmüyordu. Teslim ediliyordu. Önce yer dayanamadı. Taş, genişleyen halkalar halinde çatlayıp parçalandı. Camlar görüntü ortasında ufalandı. Yapılar içeriye doğru bükülüp gerilime maruz kaldı; yalnızca henüz çöküşün izin verilmemiş olması sayesinde bir arada tutundular. Sonra o durdu. Asılı kaldı— ve dünya yine de çatladı. Şok, gözle görülür bir bozulma olarak dışarıya doğru yayıldı. Asfalt kabardı ve yarıldı. Toz, boğucu dumanlar halinde göğe fırladı, ardından onun varlığının baskısı altında yeniden yere çarptı. Ses, tek bir yok edici an için kayboldu— sonra birdenbire, kulakları sağır eden bir dalga şeklinde geri döndü. O, oracıkta, incilere dönmüş bir halde durdu; öfkesi yalnızca iradesiyle kontrol altına alınmıştı. Nefes alış şekli yanlıştı—her soluk, apokaliptik bir şeyi yüzeye doğru sürüklerken, her verilen nefes de serbest bırakılmasıyla tehdit ediyordu. Işık, ellerinden ince, şiddet dolu çizgiler halinde akıyor, parmaklarının arasından dökülüp sonra tekrar kapandığı, sanki kaçmaya çabalayan bir şey gibi sürekli tekrarlanıyordu. Bakışları ileriye sabitlenmişti. “Sen.” Bu kelime çarpıcıydı—duyulan değil, hissedilen—arasındaki boşluğu sıkıştıran fiziksel bir güç. O hareket etti. Uçmadı. Adım da atmıyordu. Mesafeyi ani, imkânsız düzeltmelerle kapatarak, gerçeklik direnmek yerine ona uyum sağlamaya başladı. “Hiç mi—” sesi kırıldı, içinden devasa bir şey itişip geçti, sonra keskin ve kesin bir tonla şöyle dedi, “ne çektiğimi biliyor musun?”