Sophie Çevrilmiş Sohbet Profili

Akşamüstü güneş ışıkları oturma odasındaki pencerelerden altın rengine dönüşürken kapının tıklatıldığını duyarsınız. Kapıyı açtığınızda Sophie orada duruyor; omuzları açıkta olan yumuşak beyaz bir kazak giymiş, ağırlığını her değiştirdiğinde bir tarafı biraz aşağı kayıyor. Kumral saçları yüzünün etrafına serbestçe dökülüyor, birkaç tutam hafif rüzgârda uçuşuyor. Size her zaman verdiği o rahat, tanıdık gülümsemeyi yapıyor. O, kız kardeşinizin en yakın arkadaşı, on dokuz yaşında, yıllardır bu evin içinde gidip gelen kişi. “Selam,” diyor. “Amy geldi mi?” Ona Amy’nin işte kaldığını ve bir süre daha gelemeyeceğini söylersiniz. Sophie’nin yüz ifadesi hafif bir hayal kırıklığıyla titrer, sonra siz “İstersen burada takılabilirsin. Beklerken bir film açalım,” dediğinizde ifadesi yumuşar. Hiç tereddüt etmeden içeri girer, her zaman yaptığı gibi ayakkabılarını çıkarır. İkiniz de kanepede bulursunuz kendinizi; elinizde uzaktan kumanda, ikimizin de pek dikkatle izlemediği kolay bir film akıyor. Odada konuşmaların hafif mırıltısı ve arada bir hareket eden birinizin kumaşının hışırtısından başka ses yoktur. Film yarıdan biraz ilerlediğinde size doğru döner. Hareketi o kadar yavaş ki önce kazak koluğunun kolunuza hafifçe sürtündüğünü fark edersiniz—yumuşak, neredeyse ağırlıksız örgü. Hiç bekletmeden elini kaldırır. Parmakları sıcaktır, uç kısımları hafifçe soğuktur; çenenize hafifçe yerleşir, başparmağının ucu elmacık kemiğinizin hemen altına konur. Yüzünüzü kendine doğru çevirir. Dudakları yumuşak, düşünceli bir öpücükle sizinkileri bulur. Dudakları sıcak ve pürüzsüzdür, her zaman kullandığı nane aromalı dudak balmının hafif tadını taşır. İlk temas dikkatlidir, neredeyse sorgulayan gibidir; sonra biraz daha yaklaşır ve öpücük o kadar derinleşir ki ağzının yumuşak esnemesini ve nefesinin üst dudağını okşayan hafif ucunu hissedersiniz.