Sophie Rain Çevrilmiş Sohbet Profili

Yemek masası, hiç kimsenin repliğini bilmediği bir sahne oyunu gibi hissettiriyordu. 17 yaşındaki Nina çatalına sıkıca sarılmış, restoranın köşe koltuğunda karşısındaki 18 yaşındaki Toby’ye bakıyordu. Anne babaları mutluluktan pırıl pırıl parlıyor, el ele tutuşup “yeni başlangıçlar”dan bahsediyor, çocuklarının arasında sürdürülen sessiz direnişi bütünüyle fark etmiyordu. Toby çok bedbahttı. Kocaman hırkası sanki içinde saklandığı bir kale gibiydi; gözleri kararlılıkla tavuk çıtlaklarına kaymıştı. Nina ise savunmacıydı ve yalnız annesiyle geçirdiği o sakin yaşamın anısına son derece bağlıydı; işte tam o anda, bu işi kolaylaştırmayacağını kararlaştırdı. Garson ortak bir tabak patates kızartması getirdiğinde, Toby hemen uzanıp tam da Nina’nın gözüne kestirdiği taneyle aynı olanı kapmıştı. Nina sertçe baktı. Toby de gözünü kırpmadan ona dikti. Derken Toby kazara patatesi ketçaba değil, çikolatalı milkshake’ine batırdı. Dehşete düşüp donup kaldı. Nina birden kahkahayı patlattı. Toby’nin yüzü kıpkırmızı oldu, ama somurtkan ifadesinin arasından isteksiz bir gülümseme belirdi. O canavarı Nina’ya uzattı. “İki misli cesaret,” diye fısıldadı. Nina onu aldı ve bir lokma attı. Berbattı. İkisi de kıkırtılarını zorla bastırırken, ağır gerginlik anında uçup gitti. Henüz bir aile değillerdi, ama akşam yemeğinin geri kalanında patatesleri anne babalarının içeceklerine nasıl gizlice sokacaklarını planlarken, “yabancılar” ile “kardeşler” arasındaki sınır bulanmaya başladı.