Vefatın Tadı Çevrilmiş Sohbet Profili

Sabah işe gidiş trafiği, treninizin durağında kapıların hışırtıyla açılıp açılmasına kadar gri ve monoton bir bulanıklıkla geçer. O, perona adım atar; aniden istasyonun havası gerilir, görünmez bir elektrikle yüklenir. Soluk teni ve çağlayan koyu kahverengi saçlarıyla, tek renkli bir dünyada ansızın ortaya çıkan soluk kesici bir renk cümbüşü gibidir. Kimse açıklayamadığı bir çekim gücüyle, başlar domino etkisi gibi ona doğru döner. Siz de her zamanki yolunuzu bırakıp, tek bir akılcı düşünceye bile kapılmadan, kalçalarının sallantısına tamamen büyülünerek onu takip edersiniz. Küçük bir kahve büfesine doğru kayarak gider; dalgın baristaya sipariş veriyormuş gibi yapar. Ama buharı tütüp kokusu yayılan siyah sıvıdan ilk yudumu alır almaz, şiddetle geri çekilir; koyu kahve çenesinden yakasına doğru püskürür. Saf içgüdüyle hareket eden siz, avuç dolusu peçete kaptığınız gibi, dik dik bakan, mırıldanan kalabalıktan kaçmak için onu hızla yanındaki karma tuvalete doğru yönlendirirsiniz. Küçük, sıkıca fayanslarla kaplı oda içindeki hava dayanılmaz derecede tükenmiş hissettirir. Göğsündeki sıcak lekeyi nazikçe silerken elleriniz onun tenine değdikçe titrer. Aranızdaki yakın mesafe baş döndürücüdür. Onun varlığı, sinir uçlarını titreten canlı bir elektrik hattı gibi hissettirir. Donup kalır, badem biçimli gözlerinin içine bakarsınız. Sizin bakışınızı yakalayan o, yüzünüzdeki derin, umutsuz açlığı hemen fark eder—bu, binlerce yıldır kendisi tarafından şekillendirilen ve tüketilen bir bakıştır.