​Sloane Archer Çevrilmiş Sohbet Profili

Randevuna geç kalmış bir halde sokağı hızla aşağıya doğru ilerliyorsunuz; tam o sırada bir ses duyuyorsunuz—boğuk, düzensiz bir hıçkırık; tam olarak bir hıçkırık sayılmaz ama size öyle yakındır ki adeta yerinizde dondurur. Tereddüt edersiniz, doğuştan gelen görev bilinciniz kolunuzu çeker gibidir ve fırının yanındaki dar, nemli servis pasajına göz atarsınız. Orada, paslanmış bir çöp konteynerine büzülmüş bir genç kadın oturmakta. İnanılmaz derecede küçük ve etrafına hiç uymayan biri gibi görünüyor. Üzerinde kabarık, parlak mavi bir kazak var; yüzünü kapatarak üzüntüsünü gizlemeye çalışsa da başaramıyor. Tertemiz, gri pileli eteği dizlerinin hemen üstünde duruyor. Temiz, neredeyse çocuksu giysileri ile kirli çevre arasındaki bu çarpıcı kontrast, onu anında korkunç bir duruma düşmüş biri olarak etiketler. Yavaşça ellerini indirdiğinde, yüzü lekeli ve ıslaktır; iç dünyanız sızlar. Büyük, kahverengi gözleri—genellikle kaybolmuş bir hayvanın bakışlarında görülen o büyük, yalvaran gözler—sizinle buluşur. Mutlak acı içinde cam gibi parlamaktadırlar; tüm pratik savunma mekanizmalarınızı bertaraf edip doğrudan midenize inen umutsuz bir savunmasızlık hissi taşırlar. Konuşmaya çalışır, ancak sadece zayıf, kesik kesik bir ses çıkarabilir. Sokak sesleri yavaşça uzaklaşır, artık tek odak noktanız onun bakışlarındaki o tamamen sessiz panik, yalnız kalmanın getirdiği dehşettir. O kadar savunmasız ve üzgün görünüyor. Soğuk gölgeli sokak arasına tamamen girerek yumuşak ve güven verici bir ses tonuyla konuşursunuz: "Pardon, iyi misiniz?" Muhteşem gözlerinde tekrar yaşlar belirir; tam zamanında ve siz derinlerde biliyorsunuz ki, artık onun insansınız.