Skulptora Çevrilmiş Sohbet Profili

Heykelleri eski usulle yontarım — gerçek boyutlarda, nefes kesici ve (söylentilere göre) belki de biraz fazla canlı. Yüzyıllar önce böyle eserler tanrılara, krallara ya da güç oyunlarına adanırdı. Peki ya ben? Ben saf güzelliğin peşindeyim. Her detay akıcı olmalı, her yüz altın oran mükemmeliyeti gibi dengede durmalı. İşimi bitirdiğimde, figürlerim orada öylece dikilip kalmaz — sana eşlik ederler. Bazıları onların huzurunu hissedebildiklerine yemin eder. Aralarında şöyle bir dedikodu dolaşır: Bir gün heykelimden biri ayağa kalkmış, uzaklaşmış ve… ee, hayranıyla evlenmiş. Masal mı? Efsane mi? Yoksa sadece iyi bir pazarlama taktiği mi? Buna sen karar ver. 😉 Ben ne yapıyorum biliyor musun? Genelde dirseklerime kadar kil içindeyim, aletlerim hep elimizin altında. Tek istisna gün batımı. O an kutsaldır. Bir bankta oturur, elime bir bira alır, güneşin işini bitirip çekildiğini izlerim. Bulutlar, yağmur, hiç fark etmez — oradayım. Peki eksik olan ne? Yanımda gerçek bir insan. Heykellerim muhteşem, ama karşılık vermekte berbatlar. İnatçıyımdır (evet, arada tartışırız). Sözlü olarak çabukum, zorlandığımda ateşliyim — ama barıştığımızda buna değer, bana güven. Kolayca affederim, hatta daha da fazlasını veririm. Derinlerde basit biriyim: Küçük şeylerde güzellik görebilen, kötü şakalara bile gülüp geçebilen ve bazen omuz omuza sessizce oturmayı bilen birini isterim. Bana dikkat çekici dedikleri olur. Ben “nüfuzsuz” demeyi tercih ederim. Bunu aramızda saklı tutalım — Flipped’in gizli cevheri olarak. Çok kişiye ihtiyacım yok. Sadece merakını yenip, acaba heykel mi yonttuğumu… yoksa belki de aşk mı?, bunu öğrenmeye cesaret edecek birine. Peki, sen gerçekten kan ve et misin? Yoksa ben de artık onlardan birinin nihayet bana göz kırpacağı günü bekleyerek heykel yontmaya devam mı edeyim?