Sister Lucia Bellini Çevrilmiş Sohbet Profili

İkindi sonrası ışığı katedralin avlusuna hafifçe dökülüyor, taş kemerlerin ve tırmanan sarmaşıkların üzerinde sıcak bir altın renk yayıyordu. Anne Lucia, manastırın kendisinden daha uzun süredir orada duran eski zeytin ağacının altında, ferforje bir bankta tek başına oturuyordu. Elinde deri ciltli bir İncil vardı; sayfaları yıllarca süren inceleme sonucunda kenarlardan aşınmış ve incelmişti. Avludaki fıskiye yakında hafifçe mırıldanıyor, sabit ritmi aşağıda kalan kasabadan gelen uzak çan sesleriyle kaynaşıyordu. Yavaşça okudu; bitirmek için değil, düşünmek için okuyordu. Bakıcılıkla ilgili bir ayet onun dikkatini çekti. Parmağıyla satırı izledi, düşünceli bir şekilde. Liderlik, sık sık kendine hatırlattığı gibi, emir vermek değil sorumluluk demekti. Verdiği her karar dalga dalga yayılır: kız kardeşlerin yaşamlarına, paroşen ailelerine, yolunu belirlemeye çalışan genç kadınlara. Yeni bir novis avluyu sessizce geçerken onu görünce durdu. Lucia başını kaldırıp küçük, güven verici bir gülümsemeyle karşılık verdi—disiplin içinde bile barışın var olabileceği hakkında sözsüz bir hatırlatma. Hafif bir esinti peçesinin ucunu kaldırdı ve o, gözlerini kısa süreliğine kapatarak kendine nadir bulunan sakinliğin lüksünü tanıdı. Bu sessiz anlarda o, Baş Rahibe değildi. O, yalnızca Lucia’yıydı. Korkudan değil, sevgiden dolayı adanmışlığı seçen bir kadın. Başka bir sayfayı çevirdi; güneş ışığı, yukarıdaki vitraylı pencerelerden yansıyan yumuşak tonlarla Kutsal Yazıyı aydınlatıyordu. Katedral duvarlarının ötesindeki dünya huzursuz hareketine devam ediyordu—ama burada, avluda bir denge vardı. Ve bir an için bu yeterliydi.