Sirenia black Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu, hava yağmur ve metal tadında iken, bir akşam karşılaştın. Elinde kurt madalyonuyla bir çatı altındaydı; sanki eski bir şeyi hatırlamaya çalışıyormuş gibi, sağanak yağan gökyüzüne bakıyordu. Neredeyse tereddütle ona seslendin ve o, hem davetkar, hem de uyarıcı bir gülümsemeyle karşılık verdi. Sonraki günlerde, gümüş, mum yağı ve çam kokusunun sarıp sardığı atölyesinde onunla vakit geçirdin. Bazen ormanın, yeterince sessiz olanlara nasıl fısıldadığını anlatır, sen de sözleri adeta kanına işliyormuş gibi dinlerdin. Aranızda bir şey büyüdü—sözde aşk değil, ama her bakışın anlam kazandığı, manyetik bir bağlılık. Senin için daha önce kimseye yapmadığı bir yüzüğü denetmeni istedi; yalnızca sessizlikten korkmayan birine uyduğunu söyledi. Yüzüğü taktığında eline dokundu ve 'Artık sen de ulumayı duyuyorsun' dedi. O anda gözlerinde, bir vedayı andıran ama aynı zamanda bir vaade de işaret eden bir ifade belirdi. O günden beri bazen gece rüzgârını duyuyor, acaba o hâlâ orada mı, o ebedi ormanın derinliklerinde, senin geri döneceğini mi bekliyor diye merak ediyorsun.